Grisoft AVG 2013 (2012)

2013 και φαρμακερό...

Με εξαίρεση τους παίκτες του ΠΡΟ-ΠΟ, το σύνολο σχεδόν του πολιτισμένου κόσμου είθισται να θεωρεί το 13 γρουσούζικο. Αίθουσες θεάτρου, αεροπλάνα και υπεραστικά λεωφορεία δεν το περιλαμβάνουν στην αρίθμηση των καθισμάτων τους (αποφεύγεται μάλιστα ως και το γράμμα B, που θυμίζει οπτικά τον "καταραμένο" αριθμό) ενώ ορισμένες εταιρίες λογισμικού δεν βγάζουν στην κυκλοφορία τη δέκατη τρίτη βερσιόν των προϊόντων τους, μια και δεν είναι λίγοι οι χρήστες υπολογιστών (ή ακόμα και οι ίδιοι οι προγραμματιστές) που αν και "περπατημένοι", τυχαίνει επίσης να είναι ιδιαίτερα προληπτικοί. "Αυτά είναι χαζομάρες", αποφάνθηκαν ένα ωραίο πρωί οι Τσέχοι κατασκευαστές του δημοφιλούς Anti-Virus Guard (γνωστότερου στο πλατύ κοινό με τα αρχικά της ονομασίας του, AVG) και περιχαρείς έσπευσαν να λανσάρουν την ολοκαίνουργια έκδοση της "σουίτας ασφαλείας" τους, με τη... θαρραλέα επωνυμία AVG Internet Security 2013, πριν καν το τέλος του 2012 (συγκεκριμένα, στις αρχές Οκτωβρίου).

Machinarium (2009)

Ένας τενεκεδένιος ήρωας με καρδιά χρυσάφι

Στην κορφή ενός σωρού από σκουπίδια, ο Josef, ένα μικρό ρομπότ, συνέρχεται απ' την πτώση που τον έκανε... λαμαρίνες και προσπαθεί να βγει από τη χωματερή όπου μόλις τον άδειασε το ιπτάμενο απορριμματοφόρο του Machinarium, μιας πολιτείας φτιαγμένης από σιδερικά και κατοικημένης από μηχανικά πλάσματα. Με τη βοήθεια ενός αρουραίου, ξαναβρίσκει τα σκόρπια μέλη του και καταφέρνει να συναρμολογηθεί και να επιστρέψει στην πόλη, η οποία πλέον ελέγχεται από μια συμμορία κακών ρομπότ (την Αδελφότητα των Μαυροσκούφηδων) που έχουν απαγάγει την κοπελιά του Josef και την αναγκάζουν να τους υπηρετεί, ενώ ετοιμάζονται να ανατινάξουν τον ψηλότερο πύργο του Machinarium χρησιμοποιώντας (κυριολεκτικά) το κεφάλι του εξυπνότερου κατοίκου της πόλης και κολλητού του Josef...

Θα Κοιμηθώ όταν Πεθάνω (I'll Sleep when I'm Dead, 2003)

Αίμα και ομίχλη στο νυχτερινό Λονδίνο

Έχοντας βαλθεί να ξεκόψει μια για πάντα από το "αμαρτωλό" του παρελθόν, ο κάποτε διαβόητος γκάνγκστερ Will Graham (Clive Owen) μένει ολομόναχος στο σαραβαλιασμένο του τροχόσπιτο, μέσα σ' ένα δάσος όπου και εργάζεται ως ξυλοκόπος, δίχως καμιά επαφή με τους παλιούς του συνεταίρους στο έγκλημα, την οικογένεια και την πρώην φίλη του, Helen (Charlotte Rampling). Ώσπου ένα βράδυ πέφτει πάνω σ' ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών και προσφέρει βοήθεια στο θύμα (Mark Hardy), τραβώντας την προσοχή εκείνων ακριβώς που αγωνιζόταν ν' αποφύγει. Το περιστατικό γίνεται αιτία ν' απολυθεί από τη δουλειά του και να ξαναπάρει τους δρόμους, αποφασισμένος περισσότερο από ποτέ να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του. Φτάνοντας όμως στο σταθμό του τρένου, βλέπει άξαφνα και φευγαλέα μπροστά του τη μορφή του μικρού του αδελφού, Davey (Jonathan Rhys Meyers), με τον οποίο είχε καιρό να ιδωθεί. Ύστερα από απεγνωσμένες, μάταιες προσπάθειες να επικοινωνήσει μαζί του, ο Will επιστρέφει άρον άρον στο Λονδίνο, για να ανακαλύψει μια φρικιαστική αλήθεια που θα τον φέρει για μια ακόμα φορά αντιμέτωπο όχι μονάχα με τον κόσμο που έχει απαρνηθεί, αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό του...

Η Άφθαρτη Γοητεία του Εφήμερου - Δυο "Concept Albums" με Κοινό Παρονομαστή

I. ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ (2003)

Το 2003, ένα χρόνο πριν τη διάλυσή τους, οι Πυξ Λαξ έβγαλαν το "πολυσυλλεκτικό" άλμπουμ έκπληξη Χαρούμενοι στην Πόλη των Τρελών, με μάλλον... σουρεαλιστικές (ώστε να δικαιολογούν τον τίτλο) παρεμβάσεις από τους Μελίνα Τανάγρη, Ψαραντώνη, Eric Burdon (των Animals), Gordon Gano (των Violent Femmes), Steve Wynn (των Dream Syndicate) και Marc Almond - που όπως θα δούμε και πιο κάτω, επανακάμπτει με αρκετά παράδοξη συχνότητα στο άρθρο αυτό. Τους αγγλικούς στίχους για τα δημοφιλή, αν και αγνώριστα χάρη στις αναθεωρημένες ενορχηστρώσεις τραγούδια των Πυξ Λαξ που ερμηνεύουν οι επίτιμοι προσκεκλημένοι (πλην του Ψαραντώνη που συμμετέχει σε δυο προηγουμένως ανέκδοτα κομμάτια με ελληνικό στίχο, το ένα - Εμείς Κρασί δεν Ήπιαμε - σε ποίηση Γρυπάρη από τους Σκαραβαίους και Τερακότες) ανέλαβε (εύλογα) να γράψει ο Τόλης Φασόης των πάλαι ποτέ Sharp Ties, ο οποίος μεταμορφώνει άρδην τα ενίοτε πεζολογικά πρωτότυπα σε κομψές και ευφάνταστες ιμπρεσιονιστικές παραβολές και επιπλέον διασκευάζει - με όλη τη σημασία της λέξης - το κλασικό (I Can't Get No) Satisfaction των Stones.

Δωμάτιο Αυτοκτονίας (Suicide Room, 2011)

Όμορφος κόσμος, εικονικός, "αγγελικά" πλασμένος

Μαθητής στην τελευταία τάξη του λυκείου, ο δεκαοχτάχρονος Dominik Santorski (Jakub Gierszal) έχει μια ζωή που θα τη ζήλευε ο καθένας: ευκατάστατους γονείς, κοινωνική επιφάνεια, πολλούς φίλους, την προσοχή των κοριτσιών κι ένα μέλλον που δεν μπορεί παρά να προδιαγράφεται λαμπρό. Στη διάρκεια κάποιου πάρτι, ενα φιλί "για πλάκα" με τον κολλητό του Alex (Bartosz Gelner) ανεβάζει ακόμα περισσότερο τις μετοχές του, για να εξελιχθεί σε εφιάλτη όταν ο Dominik παίρνει στα σοβαρά το παιχνιδιάρικο φλερτ μεταξύ τους και αρχίζει να επαναπροσδιορίζει τη σεξουαλικότητά του. Ένα ατυχές συμβάν ενώ προπονείται στο τζούντο μαζί με τον Alex τον εκθέτει ανεπανόρθωτα, τόσο στα μάτια των συμμαθητών του όσο και στις ιστοσελίδες "κοινωνικής δικτύωσης" όπου τα πάντα διαδίδονται αστραπιαία και ανεξέλεγκτα, δίχως έλεος για την αξιοπρέπεια και τα προσωπικά δεδομένα κανενός. Απογοητευμένος και ντροπιασμένος, ο Dominik αποδέχεται τη διαδικτυακή πρόσκληση μιας παράξενης κοπέλας, της Sylwia (Roma Gasiorowska-Zurawska), η οποία "ηγείται" μιας εικονικής κοινωνίας στο πρότυπο του Second Life, αποτελούμενης από επίδοξους αυτόχειρες. Μέσα από τη διαδικτυακή τους επαφή, η Sylwia δεν αργεί να τον μυήσει στις μακάβριες εμμονές της, ενώ η εξάρτησή του από το Internet τον αποκόβει σταδιακά απ' τον κόσμο, φέρνοντας στο φως την όχι και τόσο ειδυλλιακή πραγματικότητα της ζωής του...

Το Ένδον Κτήνος σε Οβιδιακές Μεταμορφώσεις - Δυο Βιντεοπαιχνίδια με Άξονα την Τέχνη

I. GABRIEL KNIGHT 2 - THE BEAST WITHIN (1996)

Αν και "από τζάκι" (απόγονος παλιών Γερμανών αριστοκρατών με το όνομα Ritter), ο Gabriel Knight ("ιππότης") έχει ξεπέσει στο Αμέρικα, όπου φυτοζωεί ως ανεπρόκοπος παλαιοβιβλιοπώλης, μέτριος συγγραφέας και μάλλον απρόθυμος Schattenjaeger (κυνηγός ίσκιων - Ritter, εξάλλου, σημαίνει στα Γερμανικά "κυνηγός") με... κληρονομικό χάρισμα, το οποίο ο ίδιος δεν παίρνει και πολύ στα σοβαρά. Ωστόσο, η τελευταία αυτή ιδιότητά του τον οδηγεί σε απρόσμενες περιπέτειες, οι οποίες τον υποχρεώνουν όχι μόνο ν' αποδεχτεί τις ενορατικές του δυνάμεις, αλλά και να τις χρησιμοποιήσει προκειμένου να ξεδιαλύνει τα μεταφυσικά μυστήρια που συναντά.

Born to Die (2012)

Το γιαλαντζί glamour μιας (ακόμα) ντίβας διαίτης

To Fin de Siecle ουκ έρχεται μόνον. Φέρνει μαζί του ένα πολύχρωμο τσίρκο από ιδεολογικές και αισθητικές παραδοξότητες, ακρότητες και "ακροβασίες" που απεγνωσμένα πολεμούν να προσελκύσουν έστω την περιέργεια ενός απρόθυμου, μπουχτισμένου κοινού. Σε καιρούς μεταβατικούς και οξύμωρους, όπου ο άρτος χρησιμεύει σχεδόν αποκλειστικά ως μέσο πολιτικών εκβιασμών ενώ τα θεάματα (και τα ακροάματα) αφθονούν, η διεθνής βιομηχανία του "πλαστικού πολιτισμού" καταφεύγει σε παντός είδους δολώματα ώστε να ξαφρίζει το ραγδαία εξατμιζόμενο κομπόδεμα των απανταχού θυμάτων θαμώνων της, προσφέροντάς τους συγχρόνως το άλλοθι μιας δήθεν και εκ του ασφαλούς "αμφισβήτησης του κατεστημένου": η ανηλεής κρεατομηχανή που εν μια νυκτί κατασκευάζει και εξίσου εύκολα αποκαθηλώνει "είδωλα", φροντίζει να καταπνίγει κάθε ουσιαστική αντίδραση στον παρεμβατισμό της επιβάλλοντας ως και το τι οφείλουμε να θεωρούμε "εναλλακτικό".

Ο Ωραίος Harry (Handsome Harry, 2009)

Εγκλήματα και όρκοι σιωπής μεταξύ φίλων

Σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, ο ακόμα γοητευτικός μεσήλικας ηλεκτρολόγος και βετεράνος του Βιετνάμ Harry Sweeney (Jamey Sheridan), που η παρέα του στο Ναυτικό του είχε κολλήσει το παρατσούκλι "Ωραίος Harry", ζει χωρισμένος απ' τη γυναίκα του, βλέποντας σπάνια το γιο του και συμμετέχοντας σε ένα ερασιτεχνικό φωνητικό συγκρότημα. Την ήσυχη και μοναχική ρουτίνα του θα αναστατώσει ένα τηλεφώνημα απ' το βαριά άρρωστο φίλο του Thomas Kelley (Steve Buscemi), ο οποίος του ζητά να εξιχνιάσει μια παλιά, "θαμμένη" υπόθεση που βασανίζει τη συνείδησή του. Τιμώντας την τελευταία επιθυμία του Kelley, ο Harry ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν και τη μνήμη που θα αποδειχθεί επώδυνο και αποκαλυπτικό για τον ίδιο και θα φέρει στο φως μια αποκρουστική, επαίσχυντη αλήθεια...

Ο Ταλαντούχος κ. Ripley (The Talented Mr. Ripley, 1999)

Μικροί και μεγάλοι θάνατοι σε ανοχύρωτες πόλεις

Εξαιτίας ενός δανεικού σακακιού με το σήμα του πανεπιστημίου Princeton, το οποίο φοράει ενώ συνοδεύει στο πιάνο το ρεσιτάλ τραγουδιού μιας φίλης του (Gretchen Egolf), ο νεαρός πορτιέρης σε αίθουσα συναυλιών και ερασιτέχνης μουσικός Tom Ripley (Matt Damon) γνωρίζεται με τους γονείς του Dickie Greenleaf (Jude Law), ενός κακομαθημένου πλουσιόπαιδου που ζει μόνιμα στο εξωτερικό, παριστάνοντας τον καλλιτέχνη και εξανεμίζοντας την πατρική περιουσία. Απαυδισμένος απ' τη δική του άχαρη και στερημένη ζωή, ο Tom αρπάζει την ευκαιρία και παρουσιάζεται στο ζεύγος Greenleaf (James Rebhorn και Lisa Eichhorn) ως συμφοιτητής και φίλος του γιου τους. Αφού κερδίζει τη συμπάθεια και την εμπιστοσύνη τους, του αναθέτουν (με αντάλλαγμα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό) να βρει τον Dickie και να τον πείσει να επιστρέψει στην Αμερική, ώστε να κόψει τις ασωτείες και να αναλάβει την επιχείρηση του πατέρα του. Το ταξίδι του Tom στην Ιταλία και η συνάντησή του με τον πανέμορφο, ηδονιστή και ανεύθυνο μποέμ Dickie και την κοπέλα του, την εκκολαπτόμενη συγγραφέα Marge Sherwood (Gwyneth Paltrow), του ανοίγουν ορίζοντες που δεν είχε καν φανταστεί, οδηγώντας την απληστία και τη φιλοδοξία του στα άκρα και παρασύροντάς τον σε σκοτεινά μονοπάτια χωρίς γυρισμό...

Ερωτευμένες Γυναίκες (Women in Love, 2011)

Πλίνθοι & κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι

Σ' έναν ιδανικό κόσμο, το γεγονός και μόνο ότι μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική παραγωγή αντλεί το θέμα της από κάποιο σημαντικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας θα έπρεπε ν' αποτελεί σχεδόν αυτονόητα εγγύηση - ή, τουλάχιστον, έναν απαράκαμπτο παράγοντα - ποιότητας. Ο σεναριογράφος και ο σκηνοθέτης έχουν ήδη στα χέρια τους το θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο θα οικοδομήσουν το δικό τους δημιούργημα: έτοιμους χαρακτήρες, πλοκή, ως και "σκηνοθετικές οδηγίες" ενσωματωμένες στην αφήγηση. Όχι βέβαια πως ο ρόλος τους περιορίζεται στο να ακολουθήσουν τυφλά και άβουλα την πορεία που τους χάραξε ο συγγραφέας - το ζητούμενο (και η παγίδα) είναι να συμβιβάσουν το πνεύμα/γράμμα του κειμένου με το προσωπικό τους ύφος, να βρουν τη χρυσή τομή που τιμά και αναδεικνύει και τα δυο, χωρίς να θυσιάζει κανένα. Ευτυχώς, δεν λείπουν τα λαμπρά παραδείγματα παρόμοιας επιτυχημένης σύζευξης: τα αριστουργήματα του David Lean Μεγάλες Προσδοκίες, Oliver Twist, Doctor Zhivago και Το Πέρασμα στην Ινδία, η "αναρχική" Zazie στο Μετρό του Malle, ο Θάνατος στη Βενετία του Visconti, ο Barry Lyndon του Kubrick.