Σ' έναν άλλο τόπο και χρόνο, ξυπνάς ξεβρασμένος στην ακτή κάποιου μυστηριώδους νησιού, προπύργιου - ή κρησφύγετου - μιας ομάδας λαμπρών επιστημόνων που όμως έχουν γίνει όλοι άφαντοι. Είσαι εξόριστος, προδομένος μα και προδότης. Πάσχεις από μια απροσδιόριστη, θανάσιμη μολυσματική ασθένεια, της οποίας τη θεραπεία πρέπει να ανακαλύψεις για να γιατρευτείς και ο ίδιος πριν φύγεις από το νησί. Και το όνομά σου είναι Robert Hughes.
Τρίτο και τελευταίο (απ' ό,τι φαίνεται) "επεισόδιο" της σειράς παιχνιδιών adventure ψυχολογικού τρόμου με τον τίτλο The Black Mirror, που λάνσαρε το 2003 η μικρή τσέχικη εταιρία Future Games πριν την "κληροδοτήσει" στην καναδική The Adventure Company, από την οποία τελικά την παρέλαβε η γερμανική DTP Entertainment. Δεν είναι ανάγκη να έχει παίξει κανείς τα δυο πρώτα μέρη για να κατανοήσει την πλοκή και το πνεύμα του τρίτου, αλλά θα το χαρεί περισσότερο εάν γνωρίζει ήδη το υπαρξιακό και μεταφυσικό υπόβαθρο της υπόθεσης - κυρίως του δεύτερου, στις τοποθεσίες και τα γεγονότα του οποίου επιστρέφουμε ώστε να αποδείξουμε τελεσίδικα την αθωότητα του νεαρού ήρωα και να τερματίσουμε τη διαχρονική επανάληψη ενός φρικτού πεπρωμένου. Δυστυχώς, η αρκετά ενδιαφέρουσα προσέγγιση που επιχειρείται μέσα από ένα διασκεδαστικό κράμα τραβηγμένης απ' τα μαλλιά ψευδοεπιστήμης (όχι δίχως την απαραίτητη δόση αιτιολογικού μύθου και παγανιστικής δοξασίας) και εκλαϊκευμένης θεολογίας και φιλοσοφίας μένει στο επιφανειακό "πασάλειμμα" που απλώς... δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα, καλύπτοντας όπως όπως τα κενά της αφήγησης, ενώ η συχνά εκνευριστική δυσκινησία της κεντρικής φιγούρας αδικεί τα ωραιότατα γραφικά και το λιτά υποβλητικό soundtrack. Σε γενικές γραμμές οι γρίφοι (ως και οι πιο κρίσιμοι) βασίζονται στην κοινή λογική και η δυσκολία τους δεν ξεπερνά το μέτριο - με μόνη εξαίρεση αυτόν του υπόγειου λαβυρίνθου προς το τέλος, που κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι δυσανάλογα περίπλοκος σε σχέση με το αντικείμενό του (αλλά και με τη μάλλον απογοητευτικά σύντομη και ελάχιστα διαδραστική δοκιμασία του φινάλε, από την οποία μάλιστα υποτίθεται ότι εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας - και ζητώ συγνώμη για την πιθανή χαλάστρα απ' όσους δεν έχουν ακόμα ασχοληθεί με τα παιχνίδια της σειράς). Υποπτεύομαι επίσης πως δεν χρησιμοποιήθηκαν παρά δυο μονάχα φωνητικοί ηθοποιοί (ο Tony Babcock σε όλους τους αντρικούς ρόλους και η Jennifer De Lucia σε όλους τους γυναικείους) - πράγμα όχι ακριβώς αξιόμεμπτο, θα μπορούσε όμως να μην είναι τόσο απροκάλυπτο (και ευτυχώς που οι από προεπιλογή ενεργοποιημένοι υπότιτλοι έχουν διαφορετικό χρώμα για κάθε πρόσωπο, καθώς σε ορισμένα σημεία είναι σχεδόν αδύνατον να ξεχωρίσεις ποιος μιλάει). Έξτρα πόντοι στο τελευταίο κεφάλαιο για τη δυνατότητα εναλλαγής μεταξύ του πρωταγωνιστή Adrian Gordon και της μοντέρνας καλόγριας Valentina Antolini και την καίρια διαφοροποίηση των διαλόγων, των πληροφοριών και των γραμμών δράσης ανάλογα με το χαρακτήρα που έχει επιλεγεί.
Με εξαίρεση τους παίκτες του ΠΡΟ-ΠΟ, το σύνολο σχεδόν του πολιτισμένου κόσμου είθισται να θεωρεί το 13 γρουσούζικο. Αίθουσες θεάτρου, αεροπλάνα και υπεραστικά λεωφορεία δεν το περιλαμβάνουν στην αρίθμηση των καθισμάτων τους (αποφεύγεται μάλιστα ως και το γράμμα B, που θυμίζει οπτικά τον "καταραμένο" αριθμό) ενώ ορισμένες εταιρίες λογισμικού δεν βγάζουν στην κυκλοφορία τη δέκατη τρίτη βερσιόν των προϊόντων τους, μια και δεν είναι λίγοι οι χρήστες υπολογιστών (ή ακόμα και οι ίδιοι οι προγραμματιστές) που αν και "περπατημένοι", τυχαίνει επίσης να είναι ιδιαίτερα προληπτικοί. "Αυτά είναι χαζομάρες", αποφάνθηκαν ένα ωραίο πρωί οι Τσέχοι κατασκευαστές του δημοφιλούς Anti-Virus Guard (γνωστότερου στο πλατύ κοινό με τα αρχικά της ονομασίας του, AVG) και περιχαρείς έσπευσαν να λανσάρουν την ολοκαίνουργια έκδοση της "σουίτας ασφαλείας" τους, με τη... θαρραλέα επωνυμία AVG Internet Security 2013, πριν καν το τέλος του 2012 (συγκεκριμένα, στις αρχές Οκτωβρίου).
Στην κορφή ενός σωρού από σκουπίδια, ο Josef, ένα μικρό ρομπότ, συνέρχεται απ' την πτώση που τον έκανε... λαμαρίνες και προσπαθεί να βγει από τη χωματερή όπου μόλις τον άδειασε το ιπτάμενο απορριμματοφόρο του Machinarium, μιας πολιτείας φτιαγμένης από σιδερικά και κατοικημένης από μηχανικά πλάσματα. Με τη βοήθεια ενός αρουραίου, ξαναβρίσκει τα σκόρπια μέλη του και καταφέρνει να συναρμολογηθεί και να επιστρέψει στην πόλη, η οποία πλέον ελέγχεται από μια συμμορία κακών ρομπότ (την Αδελφότητα των Μαυροσκούφηδων) που έχουν απαγάγει την κοπελιά του Josef και την αναγκάζουν να τους υπηρετεί, ενώ ετοιμάζονται να ανατινάξουν τον ψηλότερο πύργο του Machinarium χρησιμοποιώντας (κυριολεκτικά) το κεφάλι του εξυπνότερου κατοίκου της πόλης και κολλητού του Josef...
Αν ρωτάτε τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του... θα σας γελάσω. Πρόκειται πάντως για ένα αρκετά παράδοξο, πλην όμως διασκεδαστικό παιχνιδάκι για όλη την οικογένεια βασισμένο στο ShockWave Flash, δημιουργία μιας ομάδας νεαρών καλλιτεχνών από άλλον πλανήτη την Τσεχία. Κεντρικός του ήρωας, ένα φιλήσυχο εξωγήινο "ξωτικό" που σαν το Μικρό Πρίγκιπα ζει ξένοιαστο κι ευτυχισμένο στον κατάφυτο πλανήτη του συντροφιά με ένα σκυλάκι, ώσπου μια μέρα βλέπει μέσα απ' το τηλεσκόπιό του έναν αστεροειδή χωρίς... φρένα να κατευθύνεται ολοταχώς προς το μέρος του. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εμποδίσει τη σύγκρουση, θα εμπλακεί σε μια απίστευτη περιπέτεια γεμάτη χρώματα, δράση, αγωνία και μυστήριο, με περίπλοκους γρίφους που δυσκολεύουν διαρκώς στην πορεία, επιφυλάσσοντας βομβαρδισμό εκπλήξεων στον πρωταγωνιστή της ιστορίας όπως και στους παίκτες. Ιδιαίτερα πρωτότυπο και χαριτωμένο point & click με πολύ όμορφα "χειροποίητα" γραφικά (Jakub Dvorsky), εξαιρετική μουσική (Tomas "Floex" Dvorak), ξέφρενη φαντασία, χιούμορ αχαλίνωτα υπερβατικό και αστείρευτο, αφοπλιστικά παιδιάστικο κέφι. Η αλήθεια είναι πως σου βγάζει ελαφρώς την πίστη ώσπου να μεταφερθείς από το ένα επίπεδο στο άλλο (ειδικά αν δεν καλοβλέπεις), έχει όμως τόση πλάκα ώστε αξίζει τον κόπο έστω και να ρίξει κανείς μια ματιά. Η διεύθυνση του παιχνιδιού: Samorost και... καλό σπάσιμο νεύρων!