Παράσιτα (Parasites, 2019)

Μια απολαυστικά "μαύρη" ταξική αλληγορία

Το φετινό εγχείρημα του πρωτοπόρου Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Bong Joon Ho (γνωστού από το φημισμένο Snowpiercer, την πικρή - εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα - αστυνομική σάτιρα Μνήμες Εγκλήματος και το ιδιότυπα ευφάνταστο, σκοτεινά παραμυθένιο Okja) είναι μια μαύρη κι άραχνη κωμωδία, της οποίας η υπόθεση εκτυλίσσεται σε δυο διαμετρικά αντίθετα περιβάλλοντα: το ελεεινό υπόγειο της άπορης, άνεργης οικογένειας Kim σε υποβαθμισμένη αστική γειτονιά και την πολυτελέστατη έπαυλη του επιχειρηματία Park (Sun-Kyun Lee), έργο, μάλιστα - και πρώην κατοικία - διάσημου αρχιτέκτονα. Όλα ξεκινούν από την απροσδόκητη επίσκεψη του φοιτητή Min (Seo-Joon Park), ο οποίος πρόκειται να λείψει στο εξωτερικό και αναθέτει στο φίλο του, γιο των Kim (Woo-Sik Choi) να τον αντικαταστήσει προσωρινά ως ιδιωτικός δάσκαλος αγγλικών της χαριτωμένης έφηβης κόρης του Park (Ji-So Jung), που έχει την τάση να ερωτεύεται τους νεαρούς καθηγητές της. Έτσι, η εξαθλιωμένη οικογένεια Kim αποκτά αίφνης πρόσβαση σ' έναν τρόπο ζωής που ούτε να ονειρευτεί δεν τολμούσε ως τότε και βάζει μπρος μια καταχθόνια μηχανή, ώστε να "κατσικωθεί" σύσσωμη στο προκλητικά φανταχτερό πλουσιόσπιτο. Δεν είναι όμως οι μόνοι που διεκδικούν με κάθε δυνατό (και αδύνατο) μέσο μια παρόμοια θέση... Με εντυπωσιακές, τολμηρά ποιητικές όσο και σκληρές εικόνες και ανελέητο σαρκασμό, ο Bong Joon Ho βγάζει απαράκαμπτα στην επιφάνεια τη θαμμένη - κυριολεκτικά και μεταφορικά - βρώμα και δυσωδία των καπιταλιστικών μεγαλουπόλεων, που φυτοζωεί κάτω απ' την επίφαση της ευνομίας και της ευωχίας των μακάρια ανίδεων (ή εθελοτυφλούντων) για την ύπαρξή της. Συγχρόνως, κλείνει πονηρά το μάτι στους θρύλους και τις δεισιδαιμονίες της πατρίδας του, δίνοντάς τους σάρκα και οστά με μοχθηρά ρεαλιστική μαστοριά. Οι ερμηνείες είναι - όλες ανεξαιρέτως - ασυναγώνιστες, το σενάριο διαστροφικά ευφυές, ο σκηνοθετικός ρυθμός αεροστεγής και καθηλωτικός. Δίκαια τα Παράσιτα τιμήθηκαν με Χρυσό Φοίνικα και κέρδισαν πολλά άλλα βραβεία και υποψηφιότητες σε διεθνή φεστιβάλ. Ειδική μνεία στην υπέροχη, εμβυθιστική μουσική του νεότατου σε ηλικία συνθέτη και τραγουδιστή Jaeil Jung (Okja, Take Point).

Pieta (2012)

Το αμάρτημα της μητρός του

Βίαιο παραβολικό μελό του σπουδαγμένου εις Παρισίους Νοτιοκορεάτη σεναριογράφου και σκηνοθέτη Kim Ki-Duk (Bad Guy, Samaritan Girl), βραβευμένο με το Χρυσό Λιοντάρι στο 69o Φεστιβάλ Βενετίας. Η μοναχική ζωή ενός ακοινώνητου και σαδιστή τοκογλύφου (Lee Jeong-Jin) που δεν διστάζει να επιστρατεύσει ακραίες μεθόδους ώστε να εισπράξει τα δανεικά του, παίρνει εντελώς απροσδόκητη τροπή όταν επανεμφανίζεται η μητέρα του (Jo Min-Su) - ή μάλλον, μια γυναίκα που του συστήνεται ως μητέρα του - η οποία τον είχε εγκαταλείψει όταν ήταν μωρό. Η εξαρχής διφορούμενη έλξη ανάμεσά τους θα οδηγήσει σε μια σεξουαλικά φορτισμένη, διαστροφική και μοιραία σχέση αλληλεξάρτησης, φέρνοντας στην επιφάνεια το ακόμα πιο αποκρουστικό τέρας που ο καθένας τους κρύβει μέσα του... Ποιητικά γκροτέσκα μικρογραφία των σύγχρονων κοινωνιών που όχι μόνο ανέχονται, αλλά και επιβραβεύουν με τον τρόπο τους την απληστία και τον κάθε βαθμό απανθρωπιάς στο όνομα του ατομικού συμφέροντος και του υλικού κέρδους, η δυσλειτουργική διμελής "οικογένεια" της Pieta αυτοκαταστρέφεται εμμονοληπτικά και αμετάκλητα, ενώ συγχρόνως καταστρέφει μεθοδικά τους πάντες και τα πάντα γύρω της. Υπάρχει άραγε ανάσταση για το "σταυρωμένο" ληστή; Είναι η εκδίκηση το πλέον ενδεδειγμένο μέσο για την αποκατάσταση μιας αδικίας; Μπορεί να ελπίζει σε κάποια μορφή λύτρωσης (ή έστω κάθαρσης) όποιος βρίσκεται ήδη στην κόλαση; Μια ταινία βουτηγμένη στο πένθος για την ανθρώπινη κατάσταση, με τη θεοσκότεινη φωτογραφία (Jo Young-Jik) και το μελαγχολικό soundtrack (In-Young Park) να εντείνουν τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα που "κάθεται στο στομάχι" του θεατή, ταρακουνώντας τον αλύπητα απ' το λήθαργο της ρουτίνας του. Αισθητικά αρμόζουσα (αν και ελαφρώς παραπλανητική από άποψη σημειολογίας - θα καταλάβετε γιατί όταν δείτε το έργο) η υπέροχη, αναγεννησιακής έμπνευσης αφίσα.