Bad Dream - Fever (2018)

Αναμνήσεις από το μέλλον μιας πανδημίας

Είχα πρωτοπαίξει το Bad Dream - Coma (ή έστω ένα μέρος του, αν θυμάμαι καλά) την εποχή που ήταν ακόμα δωρεάν διαθέσιμο στην ιστοσελίδα της ανεξάρτητης πολωνικής Desert Fox. Με είχε τότε γοητεύσει το πολυεπίπεδο βάθος της ιδιότυπης, σουρεαλιστικά βίαιης ιστορίας του - και ενθουσιάστηκα διαπιστώνοντας ότι είχε στο μεταξύ ανέβει και στο Steam. Αγόρασα λοιπόν σε προσφορά το πακέτο που περιείχε το προαναφερόμενο παιχνίδι μαζί με την άτυπη συνέχειά του, το Bad Dream - Fever. Και δεν απογοητεύτηκα: η δουλειά που έχει γίνει είναι μοναδική, εξαίσια μακάβρια αλλά και γεμάτη χιούμορ, συνδυασμός που πάντα με ελκύει. Και στα δυο παιχνίδια διακρίνεται έντονα το "μετα"-στοιχείο - ιδίως στο Fever, όπου αποτελεί και οργανικό, δομικό συστατικό της πλοκής. Απίστευτα έως εξωφρενικά (με την καλή έννοια) ιδιόρρυθμο, σε μεγάλο βαθμό το Fever στηρίζεται στην αυτοαναφορικότητα, πράγμα που ίσως απώθησε ορισμένους, ενώ σε άλλους δεν έγινε καν κατανοητό. Για μένα, ωστόσο, η εμπειρία ήταν ανεπανάληπτη: το να μπαίνεις κυριολεκτικά στην "καρδιά" και το μυαλό ενός παιχνιδιού, να το αποδομείς σ' ένα απαιτούμενο και καθοδηγούμενο, μάλιστα, reverse engineering ώστε να προχωρήσει η δράση, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να προσφερθεί σ' έναν παίκτη με αγάπη και έφεση σε τέτοια πράγματα. Με αγωνιώδες ενδιαφέρον θα παρακολουθούμε τις επόμενες κινήσεις στο σαγηνευτικά αιματοβαμμένο σύμπαν του "Κακού Ονείρου", που ήδη προαναγγέλλονται συναρπαστικές.

Η Κλεψύδρα (Sanatorium pod Klepsydra, 1973)

Στον αστερισμό της κλεψύδρας

Θαρραλέα (αν όχι παράτολμη) απόπειρα του εικονοκλάστη Πολωνού Wojciech J. Has (Το Χειρόγραφο που Βρέθηκε στη Σαραγόσα, The Codes) να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το σπονδυλωτό μυθιστόρημα Sanatorium under the Sign of the Hourglass (Σανατόριο στον Αστερισμό της Κλεψύδρας, 1937) του αδικοσκοτωμένου στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμπατριώτη του, πρωτοπόρου ζωγράφου και συγγραφέα Bruno Schulz (ενδιαφέρουσα, αν όχι και εσκεμμένη η αντεστραμμένη συμμετρία των τελευταίων δυο ψηφίων στις χρονολογίες έκδοσης του βιβλίου και κυκλοφορίας του φιλμ). Όταν ο Josef (Jan Nowicki) επισκέπτεται τον ηλικιωμένο πατέρα του, Jakub (Tadeusz Kondrat), που πεθαίνει παρατημένος σε γηροκομείο, "διακτινίζεται" αναπάντεχα σε μια παράλληλη διάσταση ύπαρξης, όπου πρόσωπα, περιστατικά και θραύσματα αναμνήσεων από διάφορα στάδια της ζωής του μπερδεύονται και ενσωματώνονται σε σουρεαλιστικές φαντασιώσεις και αλλόκοτα ενορατικές εικόνες από το μέλλον και την ιστορία. Με φόντο τους ερειπωμένους τοίχους του μουντού, σχεδόν έρημου ιδρύματος, οι λαβύρινθοι των συνειρμών που γεννά η συνείδηση και το υποσυνείδητο καταπίνουν κάθε αίσθηση χρονικού προσανατολισμού και γραμμικής πορείας των γεγονότων. Τα έντονα περιγράμματα και οι άφοβες χρωματικές αντιθέσεις της φωτογραφίας (Witold Sobocinski) σοκάρουν με την επιθετική ομορφιά τους, θυμίζοντας ζωγραφικές συνθέσεις του Arcimboldo ή του Escher. Ποιητικό μοντάζ από τη Janina Niedzwiecka (Scorpio, Virgo and Sagittarius, The Gorgon Case) και σοφά ζυγισμένο, ρωμαλέο soundtrack από τον κινηματογραφικό συνθέτη, μαέστρο και μετέπειτα ιδρυτή της ξακουστής Πολωνικής Ορχήστρας Δωματίου Jerzy Maksymiuk (Pastorale Ηeroica, Who Is That Man?). Ίσως όχι για όλα τα γούστα, αλλά οπωσδήποτε μια απ' τις ταινίες σταθμούς του σύγχρονου σινεμά.

Δωμάτιο Αυτοκτονίας (Suicide Room, 2011)

Όμορφος κόσμος, εικονικός, "αγγελικά" πλασμένος

Μαθητής στην τελευταία τάξη του λυκείου, ο δεκαοχτάχρονος Dominik Santorski (Jakub Gierszal) έχει μια ζωή που θα τη ζήλευε ο καθένας: ευκατάστατους γονείς, κοινωνική επιφάνεια, πολλούς φίλους, την προσοχή των κοριτσιών κι ένα μέλλον που δεν μπορεί παρά να προδιαγράφεται λαμπρό. Στη διάρκεια κάποιου πάρτι, ενα φιλί "για πλάκα" με τον κολλητό του Alex (Bartosz Gelner) ανεβάζει ακόμα περισσότερο τις μετοχές του, για να εξελιχθεί σε εφιάλτη όταν ο Dominik παίρνει στα σοβαρά το παιχνιδιάρικο φλερτ μεταξύ τους και αρχίζει να επαναπροσδιορίζει τη σεξουαλικότητά του. Ένα ατυχές συμβάν ενώ προπονείται στο τζούντο μαζί με τον Alex τον εκθέτει ανεπανόρθωτα, τόσο στα μάτια των συμμαθητών του όσο και στις ιστοσελίδες "κοινωνικής δικτύωσης" όπου τα πάντα διαδίδονται αστραπιαία και ανεξέλεγκτα, δίχως έλεος για την αξιοπρέπεια και τα προσωπικά δεδομένα κανενός. Απογοητευμένος και ντροπιασμένος, ο Dominik αποδέχεται τη διαδικτυακή πρόσκληση μιας παράξενης κοπέλας, της Sylwia (Roma Gasiorowska-Zurawska), η οποία "ηγείται" μιας εικονικής κοινωνίας στο πρότυπο του Second Life, αποτελούμενης από επίδοξους αυτόχειρες. Μέσα από τη διαδικτυακή τους επαφή, η Sylwia δεν αργεί να τον μυήσει στις μακάβριες εμμονές της, ενώ η εξάρτησή του από το Internet τον αποκόβει σταδιακά απ' τον κόσμο, φέρνοντας στο φως την όχι και τόσο ειδυλλιακή πραγματικότητα της ζωής του...