Keepsake (2006)

Γλυκόπικρη ιστορία φιλίας & ενηλικίωσης

Μια νεαρή μαθητευόμενη μάγισσα, η Lydia, γίνεται δεκτή στη σχολή για μάγους που διευθύνει ο αυστηρός χήρος πατέρας της παιδικής της φίλης Celeste. Φτάνοντας όμως στις εγκαταστάσεις, τις βρίσκει όλες κλειδαμπαρωμένες, δίχως ίχνος ζωής. Με τη βοήθεια του Zak, ενός φοβητσιάρη λύκου που μιλάει και... ισχυρίζεται ότι είναι μεταμορφωμένος δράκος, καθώς και του Mustavio, γραφικού πλανόδιου πραματευτή που έχει τακτικά πάρε δώσε με τη σχολή, πασχίζει να διαλευκάνει ένα μυστήριο που διαρκώς βαθαίνει και περιπλέκεται και να συναντήσει επιτέλους τη φίλη της... Φτιαγμένο με λιγοστά τεχνικά μέσα αλλά αστείρευτη φαντασία και αγάπη, με θαυμάσια γραφικά και μουσική επένδυση, το Keepsake αφηγείται μια τρυφερή όσο και γλυκόπικρη (χωρίς να γίνεται μελοδραματική) ιστορία φιλίας και ενηλικίωσης, με άμεσες και έμμεσες αναφορές στο οραματικό thriller Suspiria του Dario Argento κι ένα ανατρεπτικό και μαζί συγκινητικό φινάλε που παραπέμπει στον Μικρό Πρίγκιπα. Η μηχανή του (Crystal Space) θυμίζει αρκετά εκείνη με την οποία φτιάχτηκε το επίσης εμβληματικό Sanitarium, σε εξελιγμένη, ωστόσο, εκδοχή. Μοναδικό μελανό σημείο σε μια ονειρική, κατά τα άλλα, αισθητική εμπειρία είναι το επίμονο "κόλλημα" της εφαρμογής σε συγκεκριμένα σημεία, που για κάποιον εξωτικό λόγο διευθετείται με την αλλαγή της γλώσσας (όσοι καταλαβαίνουν Γαλλικά και επιλέξουν τους αντίστοιχους διαλόγους, θα διαπιστώσουν πως οι φωνές των γαλλόφωνων ηθοποιών είναι πολύ πιο ευχάριστες στο αυτί και ταιριαστές στους ήρωες). Πάντως στο σύνολό του το Keepsake είναι ένα συμπαθέστατο, γλυκύτατο παιχνιδάκι το οποίο αξίζει και με το παραπάνω να (ξανα)ανακαλύψουμε (πρωτοκυκλοφόρησε το 2006 και διανέμεται τώρα μέσω Steam), ενώ ειδικά οι λάτρεις των δύσκολων και πρωτότυπων γρίφων θα το καταευχαριστηθούν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (30.6.19) και ΕΔΩ.

Devil's Gate (2017)

Ό,τι θεός, ή μη θεός, ή... ο Θεός βοηθός

Από πού να πιάσω και τι ν' αφήσω εδώ. Ένα μόνο έχω να πω: Κρίμα. Κρίμα στον ωραίο τίτλο και τη "γαργαλιστική" ιδέα που αποδεικνύεται πιο "ζόρικη" απ' όσο οι σχετικά πρωτάρηδες σεναριογράφοι (Peter Aperlo & Clay Staub - ο δεύτερος ευθύνεται και για τη σκηνοθεσία) ήταν, προφανώς, σε θέση να διαχειριστούν, με αποτέλεσμα να τους φύγει απ' τα χέρια και να πάθει ό,τι και ο δύσμοιρος, συμπαθέστατος πλην γκαντέμης συμπρωταγωνιστής (Shawn Ashmore, γνωστός και αγαπητός στους φίλους των βιντεοπαιχνιδιών από το πολυπαινεμένο Quantum Break και το παράλληλο, συμπληρωματικό ομότιτλο σίριαλ) της τηλεοπτικής Amanda Schull (Pretty Little Liars, Murder in the First), της οποίας η φάτσα, η κόμμωση και η μονίμως δυσκοίλια έκφραση - όπως και η προσεγμένη, κατά τα άλλα, φωτογραφία του έμπειρου στο είδος Miroslaw Baszak (Pontypool, The Strain) - κραυγάζουν από μακριά "Scandi-noir του φτωχού". Κρίμα και για τις ευσυνείδητες προσπάθειες του φωτογενούς Milo Ventimiglia να στριμώξει το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του σ' έναν ρόλο τόσο ατσούμπαλα άνισο και ασυνεπή στον εαυτό του, ώστε η άρδην ανατροπή που τον αφορά φέρνει τελικά γέλιο αντί για σοκ. Έχω δε την υποψία ότι μέρος της φετινής, όγδοης σεζόν (Apocalypse) του American Horror Story παρωδεί, μεταξύ άλλων, αυτή συγκεκριμένα την ταινία. Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίσω ένα απροσδιόριστο "κάτι" που σώζει το όλο εγχείρημα από τον πλήρη καταποντισμό - ίσως μια ειλικρίνεια προθέσεων που εμποδίζει τον αθέλητο σουρεαλισμό της υπόθεσης να υπονομεύσει την ατμοσφαιρικότητα του εικαστικού μέρους και κατορθώνει να κρατήσει, έστω και από μια κλωστή, το ενδιαφέρον. Το από φυσικού του σκιαχτερό πρόσωπο του ταλαντούχου μικρού Spencer Drever (Fargo, Strange Empire) θα στοιχειώνει για καιρό τους εφιάλτες μας.

The Best of All the Rest - Playlist

The Mist (2017)

Οτιδήποτε άλλο εκτός από King

Λοιπόν, κάποιος μέσα απ' τη βιομηχανία του θεάματος μισεί τον Stephen King και έχει βαλθεί να τον υπονομεύσει και να τον διασύρει παντοιοτρόπως. Μονάχα έτσι εξηγείται η κατά συρροήν, σε βαθμό κακουργήματος διαστρέβλωση πασίγνωστων και εμβληματικών του βιβλίων, σχεδόν σε κάθε διασκευή τους για τη μικρή ή μεγάλη οθόνη (με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις) που επιχειρείται τα τελευταία χρόνια: από το... αποστεωμένο στην κυριολεξία Bag of Bones (2011) και το ανεκδιήγητο φιάσκο του Under the Dome (2013) ως την ασυγχώρητη φετινή κινηματογραφική κακοποίηση του επικού Μαύρου Πύργου. Μα εκεί που οι προφανώς ορκισμένοι δυσφημιστές του τα έδωσαν όλα, χωρίς περίσκεψη και (κυρίως) χωρίς αιδώ, ήταν η πρόσφατη σειρά του καλωδιακού καναλιού Spike TV, βασισμένη (λέμε τώρα) στη νουβέλα The Mist, που το 2007 είχε γίνει ταινία - όχι κακή - από τον λάτρη του είδους και του King, Frank Darabont (Τελευταία Έξοδος: Rita Hayworth, Το Πράσινο Μίλι). Μια δεκαετία αργότερα, η Ομίχλη του Δανού παραγωγού Christian Torpe (Store Dromme, Laerkevej) έρχεται να ανασκευάσει κατά το πολιτικώς ορθότερον την καθαρόαιμη αυτή ιστορία φανταστικού τρόμου, ανακατεύοντας ό,τι εξόφθαλμο κλισέ βάζει ο νους σε μια απερίγραπτη τηλεοπτική "σούπα" που φιλοδοξεί να είναι οχτακόσια πράγματα μαζί και τελικά δεν είναι τίποτα. Ως και το έσχατο δευτερόλεπτο, η πολυπληθής ομάδα των σεναριογράφων της δεν είχε αποφασίσει ποιο ακριβώς ήταν το συστατικό της θανατηφόρας ομίχλης, απ' την οποία, ωστόσο, γλίτωνε επιλεκτικά όποιο πρόσωπο δεν τους βόλευε να εξοντωθεί. Σμήνος από ανθρωποφάγους σκόρους; Ένας απέραντος... ταραμάς από αιμοσταγείς σκουληκαντέρες; Μεταλλαξιογόνος ανάσα άμορφου τέρατος; Λευκό "μελάνι" γιγάντιου χταποδιού της ξηράς; Αφήνω πια τα οικογενειακά, ερωτικά, ταξικά και άλλα συναφή δράματα που εκτυλίσσονταν στο προσκήνιο, προκαλώντας άθελά τους το γέλιο αντί της επιδιωκόμενης συγκίνησης ή αποτροπιασμού, για να κορυφωθούν σε μια "ανατροπή" (ή μάλλον, σειρά "ανατροπών") που απ' την αρχή κιόλας έβγαζε μάτι. Και οι φάτσες... οι φάτσες! Λες και η κακομουτσουνιά όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών ήταν προϋπόθεση της ακρόασης για τους ρόλους τους - ώρες ώρες νόμιζες ότι παρακολουθούσες φτηνό κακέκτυπο του American Horror Story. Γι' αυτό δεν έφταιγαν βέβαια οι ίδιοι οι άνθρωποι και υπό διαφορετικές συνθήκες, θα αποτελούσε ίσως σκηνοθετικό ατού. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, υπερτονίζει την αίσθηση thriller της πλάκας που αφήνει γενικά η σειρά: δεν του πάει καθόλου του King η (ψευδο)νεορεαλιστική ατημελησία του λεγόμενου "Scandi-noir". Και η παραμικρή διατάραξη της σχολαστικά ζυγισμένης μυθοπλαστικής του ισορροπίας είναι ικανή να φέρει τον όλεθρο - όπως κι εδώ, για πολλοστή φορά, συνέβη.

Εσωτερικές Υποθέσεις (Internal Affairs, 1990)

Ούτε ιπτάμενοι, ούτε gentlemen

Νευρώδες αστυνομικό thriller του Mike Figgis (Ερωτική Καταιγίδα, Το Σκηνικό του Τρόμου) και η πρώτη ταινία που ο Βρετανός σκηνοθέτης γύρισε σε αμερικανικό έδαφος, αμέσως μετά την εμβληματικά ιδιάζουσα Επικίνδυνη Δευτέρα. Ο νεόκοπος ερευνητής των Εσωτερικών Υποθέσεων Raymond Avila (Andy Garcia) και η δυναμική συνάδελφός του, Amy Wallace (Laurie Metcalf) αναλαμβάνουν να ξεσκεπάσουν τον αδίστακτο διεφθαρμένο μπάτσο Dennis Peck (Richard Gere), ο οποίος μαζί με το νεαρό συνεργάτη του και παλιό φίλο του Avila, Van Stretch (William Baldwin), έχει αναγάγει την κατάχρηση εξουσίας σε φονική τέχνη και προσοδοφόρο επιχείρηση. Ανασφαλής και κυκλοθυμικός, εθισμένος στα ναρκωτικά και παθολογικά εξαρτημένος απ' τον Peck, ο Van έχει πειστεί ότι η γυναίκα του (Faye Grant) τον απατά - δίχως όμως να του περνά απ' το νου με ποιον - και την κακοποιεί επανειλημμένα, τρομοκρατώντας τον ανήλικο γιο τους (Elijah Wood). Όταν ο Avila τον καλεί σε απολογία και του υπόσχεται επιείκεια με τον όρο να του παραδώσει τον Peck, ξεσπά ένας ανελέητος πόλεμος ανάμεσα στον τελευταίο και τον Avila. Μπορεί άραγε να υπάρξει νικητής στην αναμέτρηση ενός απύθμενα διεστραμμένου μυαλού με τον επικίνδυνα "εύφλεκτο" και εμμονικό επίδοξο τιμωρό του; Ξεχάστε τον "ιππότη" Gere του Ιπτάμενου και Gentleman και του Pretty Woman και τον καρτερικό, μειλίχιο Garcia του Νεκροί Ξανά και του Όταν ένας Άντρας Αγαπάει μια Γυναίκα. Εδώ η μπουνιά και το σκαμπίλι πάνε σύννεφο (και προς κάθε κατεύθυνση), όπως και οι στοίβες πτώματα που αφήνει ο Peck στο πέρασμά του. Αν και στην ουσία αντιπαθέστατος, ο χαρακτήρας του Gere διαθέτει μια μαγνητική σεξουαλικότητα την οποία διοχετεύει στο ξελόγιασμα και τη χειραγώγηση τόσο των γυναικών που τον περιβάλλουν όσο και του συναισθηματικά ευάλωτου Van (όλες σχεδόν οι σκηνές του Gere με τον πολύ όμορφο Baldwin αποπνέουν ασύστολο ερωτισμό), καθώς και στις ψυχολογικές παγίδες που στήνει για τον (αναπάντεχα ευεπηρέαστο) Avila. Ένα θανάσιμο παιχνίδι πρόκλησης, παραπλάνησης και επιβολής με υφή σαδομαζοχισμού, που άξιζε να κορυφωθεί σε ένα πιο ικανοποιητικό φινάλε αντί να ξεπέφτει σε μια κομπογιαννίτικη λύση απ' το πουθενά. Πάντως ο Figgis και να το ήθελε δεν θα μπορούσε να απογοητεύσει εντελώς τους φίλους της ξεχωριστής γραφής του: στυλάτη και ατμοσφαιρική, αντιπαρέρχεται με κομψότητα τις όποιες "τρύπες" του σεναρίου (Henry Bean) και συμπληρώνεται από τη μαθηματική αρμονία της φωτογραφίας (John A. Alonzo) κι ένα ωραιότατο soundtrack (Anthony Marinelli & Brian Banks, με τη συμμετοχή του ίδιου του Figgis) - το οποίο δυστυχώς δεν κυκλοφόρησε παρά σε περιορισμένα αντίτυπα το 1991 και έκτοτε αγνοείται η τύχη του.

Μυαλό σε Παγίδα (Hardwired, 2009)

Πες μου το σπόνσορά σου, να σου πω ποιος είσαι

Φουτουριστική βιντεοπεριπέτεια των Ernie Barbarash (Κύβος: Ώρα Μηδέν, They Wait) και Michael Hurst (The Darkroom, Femme Fatales) η οποία ξεκινά από μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα (και κρίνοντας από τα δεδομένα των καιρών μας, όχι και τόσο εξωπραγματική) σεναριακή ιδέα, δεν αργεί όμως να χάσει τον μπούσουλα όσο και το μέτρο, σχεδόν εκθέτοντας τους πρωταγωνιστές της και χαραμίζοντας την αξιοπρεπέστατη δουλειά του Stephen Jackson (Βιονική Γυναίκα, Messages Deleted) στη φωτογραφία και του Schaun Tozer (Bad Money, Da Vinci's Inquest) στο soundtrack. Ο συμπαθής και συνήθως εκφραστικός Cuba Gooding Jr. (Ψέματα και Ψευδαισθήσεις, Μαφιόζος Εκτελεστής) δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει τη βαρεμάρα του στο ρόλο του βιοπαλαιστή Luke Gibson που χάνει τη γυναίκα του (Monica Mustelier) και το αγέννητο μωρό τους σε τροχαίο, ενώ ο ίδιος επιβιώνει χάρη σ' ένα πειραματικό μικροτσίπ το οποίο εμφυτεύεται στον εγκέφαλό του και του διαγράφει εντελώς τη μνήμη, προβάλλοντάς του κάθε τόσο διαφημιστικά μηνύματα και οδηγώντας τον στην παραφροσύνη. Κρίμα. Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα για την ευρηματικότατη, πολλά υποσχόμενη σύλληψη που δεν τυγχάνει της ανάλογης δραματουργικής εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα οι ερμηνείες (κυρίως του Val Kilmer ως παρανοϊκού οραματιστή νευροβιολόγου με σκελετό γυαλιών του '50 και ξεμαλλιασμένη περούκα από αποκριάτικο βεστιάριο) να φλερτάρουν επικίνδυνα με την καρικατούρα - ως και ο εξαιρετικός καρατερίστας Michael Ironside (Splinter Cell, Masters of Horror) δείχνει μάλλον αμήχανος και απλώς δικπεραιωτικός - και το έργο να καταντά ένα ακόμα γραφικό B movie για μεταμεσονύκτιο χαβαλέ με πίτσα και μπίρες, ελαφρώς πιο φινετσάτο οπτικά από τα χιλιάδες παρόμοια. Τέλος, ο Kilmer (Ο Ιππότης της Ασφάλτου, Λάθος Ταυτότητα) στο εξώφυλλο του DVD είναι από... άλλο ανέκδοτο φιλμ (δεν κάνω πλάκα).