Athens Dark (2018)

Η πόλη & η νύχτα

Μια κοπέλα περνά αμέριμνη από υπόγεια διάβαση, όταν γίνεται μάρτυρας της βίαιης αναμέτρησης δυο αλλόκοτων τύπων, ο ένας από τους οποίους αποδεικνύεται ότι είναι βαμπίρ. Λίγο αργότερα, ένας νεαρός δημοσιογράφος, ο Ορφέας Αρσενίου (Σπύρος Χατζηαγγελάκης), στέλνεται από το μέσο όπου εργάζεται για να καλύψει τη συναυλία της goth μπάντας Empusa (Έμπουσα), της οποίας αρχηγός είναι ο Μάξιμος (Αντώνης Τανισκίδης) - το βαμπίρ της υπόγειας διάβασης. Ο Ορφέας συνοδεύεται στη συναυλία από τον κολλητό του φίλο Νίκο (Δημήτρης Κίτσος), τον βλέπουμε όμως να επιστρέφει στο σπίτι του αιμόφυρτος, κουβαλώντας λιπόθυμο... τον Μάξιμο και χωρίς να θυμάται τι συνέβη. Μέσα από απανωτά flash backs που εναλλάσσονται άναρχα με τα στιγμιότυπα της "τωρινής" γραμμής δράσης, μαθαίνουμε ότι η συναυλία των Empusa υπήρξε σκηνή αιματηρής συμπλοκής μεταξύ μιας σύναξης βαμπίρ και των ορκισμένων τους προαιώνιων εχθρών, μιας επίλεκτης ομάδας από κυνηγούς βρικολάκων, τους οποίους στρατολογεί από παιδιά και εκπαιδεύει με απάνθρωπες μεθόδους ο ιερέας Ουριήλ (Νίκος Παντελίδης). Στο σπίτι του Ορφέα, ο Μάξιμος συνέρχεται και τον πληροφορεί ότι ο Νίκος έχει σκοτωθεί, προσφέροντάς του "αιώνια ζωή" ώστε να ενισχύσει τις τάξεις των βαμπίρ εναντίον των κυνηγών τους και να εκδικηθεί για το θάνατο του φίλου του. Αυτή σε γενικές γραμμές είναι η υπόθεση της σειράς 8 δεκάλεπτων, κατά μέσο όρο, επεισοδίων που προβλήθηκε από την τηλεόραση του ANT1 και βασίζεται στο ομότιτλο κόμικ φαντασίας και τρόμου του ηθοποιού Ζήση Ρούμπου (μαζί με τον σχεδιαστή Χρήστο Μαρτίνη), σε σενάριο μάλιστα του ίδιου. Φαντάζομαι ότι η σειρά λειτουργεί κυρίως σαν teaser για το κόμικ - το οποίο δεν έχω, δυστυχώς, διαβάσει - καθώς τα μικρής διάρκειας επεισόδια μοιάζουν με trailers "κανονικών" επεισοδίων, μόλις αγγίζοντας ένα ενδιαφέρον κράμα στοιχείων από την ελληνική μυθολογία και παράδοση με τη δυτικόφερτη εικόνα μας για τα βαμπίρ και δίνοντάς μας μια ελάχιστη ιδέα τού τι θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί με αυτό το μυθοπλαστικό υλικό σε συνδυασμό με την εικαστική (Στέφανος Αλιπράντης) και σκηνοθετική (Βασίλης Αντωνιάδης) άποψη, εάν υπήρχαν τα μέσα για την πληρέστερη αξιοποίησή τους. Bonus οι ωραία χορογραφημένες σκηνές μάχης και οι cameo εμφανίσεις του Δημήτρη Πιατά (Σωκράτης) και της Άννας Μαρίας Παπαχαραλάμπους (Εκάτη) στο τελευταίο επεισόδιο, το οποίο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνέχειας.

Rhiannon - Curse of the Four Branches (2008)

Στα ίχνη μιας παγανιστικής γενεαλογίας

Λίγο μετά την εγκατάσταση της οικογένειάς της σ' ένα παλιό κτήμα με μυστηριώδη ιστορία, η νεαρή Rhiannon αρχίζει να συμπεριφέρεται παράξενα, επηρεασμένη από μια σειρά ανεξήγητων περιστατικών. Θορυβημένοι, οι γονείς της την παίρνουν και εγκαταλείπουν προσωρινά το κτήμα, αναθέτοντας τη φροντίδα του στον οικογενειακό τους φίλο - ή την οικογενειακή τους φίλη, αφού το συγκεκριμένο όνομα είναι unisex - Chris, του οποίου/της οποίας το ρόλο αναλαμβάνει σε πρώτο πρόσωπο ο παίκτης. Φτάνοντας στις έρημες και υπό ανακαίνιση εγκαταστάσεις, ο/η Chris γίνεται αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας των γεγονότων που αναστάτωσαν τη Riannon και σε πείσμα κάθε λογής εμποδίων αλλά και κινδύνων, αποφασίζει να ερευνήσει την υπόθεση... Στο ίδιο πνεύμα με τα Dark Fall και Barrow Hill, το Rhiannon - Curse of the Four Branches είναι ένα ακόμα παιχνίδι εμπνευσμένο απ' τη "μαγική μυθολογία" της ουαλικής λαϊκής παράδοσης, το οποίο πρωτοβγήκε το 2008 από τα Arberth Studios και τη Meridian4 και διατίθεται τώρα μέσω Steam. Το συναρπαστικό "πλέξιμο" ιστορικών, μυθολογικών και φανταστικών στοιχείων, τα προσεγμένα γραφικά και η όμορφη μουσική αποζημιώνουν για τα κάπως "δύστροπα", ελαφρώς παλιομοδίτικα χειριστήρια, τη "δυσκολία για τη δυσκολία" ορισμένων απ' τους γρίφους, καθώς και για το μάλλον σύντομο και απότομο, αν και πολύ συγκινητικό φινάλε. Θα αφιέρωνα ευχαρίστως τις διπλάσιες (και παραπάνω) απ' τις εννιά περίπου ώρες που μου πήρε να το τερματίσω, αν η ήδη ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη πλοκή του είχε αναπτυχθεί λιγάκι περισσότερο.

Τελευταία Κραυγή (The New Daughter, 2009)

Οι τερατώδεις προνύμφες της εφηβείας

Κινηματογραφική μεταφορά του ομότιτλου διηγήματος του John Connolly (και πρώτη αμερικανική ταινία μεγάλου μήκους για το νεαρό Ισπανό Luiso Berdejo, σεναριογράφο των ψευδοντοκιμαντέρ ψυχολογικού τρόμου [Rec] και Καραντίνα και του ιδιότυπου thriller Imago Mortis), με τον Kevin Costner (Silverado, Οι Αδιάφθοροι) στο ρόλο του άρτι διαζευγμένου συγγραφέα John James, ο οποίος μετακομίζει με τα δυο του παιδιά - τη θυμωμένη έφηβη Louisa (Ivana Baquero) και τον ευαίσθητο μικρούλη Sam (Gattlin Griffith) - σ' ένα σπίτι στην ύπαιθρο με... φονικό (φυσικά) παρελθόν. Όταν η συμπεριφορά της Louisa αρχίζει να επηρεάζεται όλο και πιο επικίνδυνα από έναν ινδιάνικο τύμβο που σχετίζεται με παλιούς τοπικούς θρύλους και αρχαίες τελετές γονιμότητας, ο John προσφεύγει στον "εναλλακτικό" επιστήμονα Evan White (Noah Taylor) προκειμένου να διαλευκάνει το μυστήριο και να προστατέψει την οικογένειά του... Παρ' όλο που διαθέτει όλα τα δομικά υλικά μιας ζοφερής παραβολής για την έλευση της ενηλικίωσης (και κατ' επέκταση της σεξουαλικής ωρίμανσης) που μεταβάλλει το χαρακτήρα των παιδιών και τα απομακρύνει συναισθηματικά από τους γονείς τους, το άνισο, αμήχανο σενάριο του πρωτάρη John Travis (The Haunting of Molly Hartley) μένει στις υποσχέσεις, αφήνοντας συνεχώς νύξεις για κάποια εντυπωσιακή εξέλιξη που ουδέποτε υλοποιείται και καταλήγοντας σ' ένα απότομο, μάλλον ακατανόητο (αν και ευφάνταστα κινηματογραφημένο) φινάλε, το οποίο χάνει θεαματικά τη μάχη με τα... από μηχανής κλισέ του είδους. Η συνεπής και συχνά ευρηματική σκηνοθεσία του Berdejo, το "στοιχειωμένο" soundtrack του Javier Navarrete (Ο Λαβύρινθος του Πάνα, Byzantium) και η ονειρική φωτογραφία του Francesco "Checco" Varese (True Blood, Κάτω από το Ίδιο Φεγγάρι) σχεδόν πάνε στράφι, μαζί με τη δωρικά ελκυστική παρουσία του Costner και τις συμπαθέστατες ερμηνείες των μικρών πρωταγωνιστών.