The Dream Machine (2012)

Φροϊδικός εφιάλτης από πλαστελίνη & χαρτόνι

Ένα νεαρό ζευγάρι, ο Victor και η Alicia (που βρίσκεται στις αρχές της εγκυμοσύνης της), μετακομίζουν σ' ένα ευρύχωρο, αλλά όχι και τόσο καλοδιατηρημένο διαμέρισμα στην πόλη, προκειμένου να διευρύνουν τις επαγγελματικές τους προοπτικές. Μια σειρά από ύποπτα γεγονότα και ευρήματα ωθούν τον Victor να ερευνήσει τις δραστηριότητες και το παρελθόν του σπιτονοικοκύρη τους και διαχειριστή της πολυκατοικίας, ενός παράξενου, μοναχικού ηλικιωμένου που κρατά επτασφράγιστο το γραφείο του και τα υπόγεια του κτηρίου. Σίγουρος ότι πρόκειται για την κλασική περίπτωση αργόσχολου "ματάκια", ο Victor καταφέρνει να αποκτήσει πρόσβαση στις "απαγορευμένες" περιοχές της πολυκατοικίας ώστε να τον πιάσει στα πράσα. Αυτό όμως που θα ανακαλύψει, θα του γυρίσει κυριολεκτικά τον κόσμο ανάποδα... Με χαριτωμένες, "εντέχνως άτεχνες" φιγούρες και σκηνικά απίστευτης ομορφιάς, κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου από πλαστελίνη και χαρτόνι και χρωματισμένα στο χέρι, η ανερχόμενη σουηδική ομάδα σχεδιαστών Cockroach Inc. (με επικεφαλής τους Anders Gustaffson και Erik Zaring) μας αφηγείται μια "δύσκολη" όσο και καθηλωτική ιστορία υπαρξιακής αγωνίας και αναζήτησης, αντλώντας έμπνευση από τις αρχές του Ινδουισμού και της νιτσεϊκής φιλοσοφίας, καθώς και από την ποίηση του Mearns, του Larkin, του Blake και του Carroll και φυσικά, το απαράκαμπτο σύμπαν του Lovecraft. Μη σας ξεγελά η συντομία, το χιούμορ και η (σχετική) απλότητα των γρίφων στο πρώτο από τα έξι συνολικά επεισόδια του Dream Machine. Από το δεύτερο και μετά, ετοιμαστείτε για ένα τρικυμιώδες, ολοένα και πιο σουρεαλιστικό ταξίδι σε κόσμους επώδυνα οικείους και μαζί επικίνδυνα πρωτόγνωρους, όπου το όνειρο και το υποσυνείδητο, η φαντασίωση, η αλληγορία και το ποιητικό παράλογο εισχωρούν με απρόβλεπτους τρόπους στην πραγματικότητα (ή έστω ό,τι συμβατικά θεωρούμε πραγματικότητα) και της αλλάζουν τον αδόξαστο. Δίκαια το άκρως ιδιότυπο αυτό παιχνιδάκι απέσπασε βραβεία και διακρίσεις και μάλιστα χαρακτηρίστηκε "αριστούργημα" από τους συνήθως φαρμακόγλωσσους συγκρατημένους κριτικούς του είδους. Οι φανατικοί των adventure - και όχι μόνο - θα αναγνωρίσουν τα παμπόνηρα κλεισίματα του ματιού σε προγενέστερα εμβληματικά παιχνίδια όπως το Sanitarium, ο Gabriel Knight, ο Duke Nukem και αρκετά άλλα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (25.11.18) και ΕΔΩ.

Hidden City - Mystery of Shadows (2017)

Κυνήγι αόρατων αντικειμένων

Η σουηδική εταιρία G5 Games ειδικεύεται στα παιχνίδια που βασίζονται στο λεγόμενο "κυνήγι κρυφών αντικειμένων" (hidden object hunt) και λόγω του πολύ απλού χειρισμού τους προσφέρονται τόσο για υπολογιστές, όσο και για οποιαδήποτε φορητή συσκευή με οθόνη αφής. Η Κρυμμένη Πόλη (Hidden City - Hidden Object Adventure) πρωτοκυκλοφόρησε το 2014 και από τότε ανανεώνεται τακτικά σε τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και σε θέματα. Το χειμώνα του 2017 και εν όψει των Χριστουγέννων, οι παίκτες είχαν την ευκαιρία να αναλάβουν μια ειδική "υπο-αποστολή" με τον τίτλο Mystery of Shadows, στην οποία έπρεπε να εξιχνιάσουν την αιφνίδια εξαφάνιση του κολλητού τους και συγχρόνως να ελευθερώσουν μια μυστηριώδη πολιτεία παραμυθένιας ομορφιάς από τις σκοτεινές δυνάμεις που την είχαν καταλάβει. Τα θεσπέσια (αν και στατικά στο μεγαλύτερο μέρος τους), ζωγραφισμένα στο χέρι γραφικά - σκηνικά και φιγούρες - με τα λαμπερά χρώματα και την εξαιρετική λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, καθώς και το υπέροχο soundtrack, ήταν το δέλεαρ για τη δωρεάν, όπως διαφημιζόταν, μεταφόρτωση και εκκίνηση του παιχνιδιού, το οποίο ωστόσο ακολουθεί το freemium (από το "free" & "premium": δωρεάν κατά βάση, με απαιτήσεις αγοράς επιμέρους στοιχείων του) πρότυπο. Πράγμα που δεν αργεί να γίνει αισθητό μόλις η υπόθεση αρχίζει να παίρνει μπρος. Σύντομα παρουσιάζεται η ανάγκη για αναβάθμιση του "οπλοστασίου" μας, η οποία είναι σχεδόν αδύνατον να γίνει χωρίς αληθινά χρήματα. Σχεδόν, διότι εάν έχουμε τη διάθεση να περιμένουμε μερικές ώρες, κάποια από τα εφόδιά μας αναπληρώνονται από μόνα τους. Δεν είχα την υπομονή ούτε το χρόνο να τερματίσω το παιχνίδι υπό αυτές τις συνθήκες (αν και μου είπαν ότι γίνεται) κι έτσι δεν είμαι σε θέση να βγάλω διάγνωση για το σύνολό του. Όσο όμως κατάφερα να παίξω, δεν μπόρεσα να μην παρατηρήσω την όλο και πιο φανερή απλοϊκότητα της πλοκής και των "εχθρών", τη μάλλον κουραστική, τελικά, επαναληπτικότητα των γρίφων, το εξαρχής αγχογόνο και διαρκώς αυξανόμενο πλήθος των εκκρεμών "αποστολών" και την παράδοξη αντίληψη της αγγλικής γλώσσας εκ μέρους του σεναριογράφου. Ψάχνεις, ας πούμε, για ένα φανάρι (lantern), το οποίο στην πράξη μπορεί να είναι ένα... κερί ή ένας φακός μπαταρίας (!) - πέρα από το ότι ορισμένα αντικείμενα είναι τόσο καλά κρυμμένα που κυριολεκτικά δεν διακρίνονται με γυμνό μάτι. Κάτι άλλο που με προβλημάτισε είναι το κοινό στο οποίο απευθύνονται τα παιχνίδια της συγκεκριμένης εταιρίας: παραείναι προσχηματικά για τους ενήλικες ή ακόμα και τους εφήβους, μα και δαπανηρά (το ελάχιστο ποσό που χρειάζεται για έναν "φυσιολογικό" ρυθμό παιξίματος, με τα βασικά μόνο "ατού" και χωρίς τις πολύωρες αναμονές, ανέρχεται σε μερικές δεκάδες ευρώ το μήνα) για τα παιδιά, που δεν έχουν έτσι κι αλλιώς τη δυνατότητα να πληρώνουν κατά βούληση μέσω διαδικτύου. Η Κρυμμένη Πόλη είναι μια καλή ιδέα με εκθαμβωτικό περιτύλιγμα (συνοδεύεται μάλιστα και από ομότιτλη σειρά πέντε ως τώρα βιβλίων της φιλολόγου και σχεδιάστριας Kyra Wheatley, αλληλένδετων με το θέμα όπως και με την εξέλιξη του παιχνιδιού), αλλά χωρίς πραγματικό "ζουμί" - εκτός και αν λογαριάσουμε το έντεχνο "ξεζούμισμα" των παικτών με την υπόσχεση δώρων και επιπλέον προνομίων.