Μυστικές Διαδρομές (2001)

Μια χαμένη χρυσή ευκαιρία

Διαφημίστηκε (υπερφιλόδοξα) ως "το ελληνικό X-Files", υποσχόμενο μια πρωτόγνωρη, για τα ελληνικά δεδομένα, τηλεοπτική εμπειρία βασισμένη σε ντόπιους λαϊκούς θρύλους και δοξασίες, ανεξήγητα φαινόμενα, αστικούς μύθους και διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας. Με σκηνοθέτες τον Αντώνη Κόκκινο (ο οποίος εφτά χρόνια νωρίτερα είχε εντυπωσιάσει με την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Τέλος Εποχής) και τη Στέλλα Μανωλά (Αν μ' Αγαπάς), επιστημονικό σύμβουλο τον αείμνηστο αστροφυσικό Διονύση Σιμόπουλο και τον Γιάννη (Bach) Σπυρόπουλο στο soundtrack, οι Μυστικές Διαδρομές που έκαναν πρεμιέρα τον Φεβρουάριο του 2001 είχαν, θεωρητικά, όλα τα διαπιστευτήρια για να προσελκύσουν τους εγχώριους λάτρεις των παραφυσικών μυστηρίων και της επιστημονικής φαντασίας.

The Moment of Silence (2004)

Μια όχι και τόσο φουτουριστική δυστοπία

Ανατριχιαστικά προφητικό και επίκαιρο, το βιντεοπαιχνίδι The Moment of Silence (έκφραση αντίστοιχη με το "ενός λεπτού σιγή") των THQ Nordic και The Adventure Company αναφέρεται σε μια φουτουριστική - τοποθετημένη στο 2044, δηλαδή ακριβώς 40 χρόνια από την κυκλοφορία του - δυστοπία, που το 2004 φάνταζε πολύ πιο μακρινή και... φουτουριστική απ' ό,τι τελικά αποδείχτηκε. Σ' ένα σύμπαν όπου έχει επικρατήσει μια παγκόσμια κυβέρνηση και η τεχνολογία της επικοινωνίας έχει τόσο εξελιχθεί ώστε ούτε οι σκέψεις των ανθρώπων δεν μένουν κρυφές, ενώ η "ελευθερία" επιβάλλεται κυριολεκτικά με τα όπλα, ο Peter Wright, φιλήσυχος διαφημιστής που έχασε πρόσφατα τη γυναίκα και το γιο του σε αεροπορική επίθεση, γίνεται άθελά του αυτόπτης μάρτυρας της σύλληψης - απαγωγής, ουσιαστικά, από την αστυνομία - του δημοσιογράφου γείτονά του Graham Oswald. Νιώθοντας χρέος του να παρασταθεί στην οικογένεια του Oswald, ο Peter ξεκινά ένα επικίνδυνο όσο και αποκαλυπτικό οδοιπορικό στα ίχνη εκείνου, με οδηγό ένα μυστικό χειρόγραφο ημερολόγιο - τα χειρόγραφα, όπως και κάθε μορφής έντυπο υλικό, έχουν απαγορευτεί διότι "υπονομεύουν την προσβασιμότητα της πληροφορίας" και η γραφή δεν διδάσκεται πια στα σχολεία - το οποίο περιέχει στοιχεία των παράλληλων, "ανεπίσημων" ερευνών του άτυχου δημοσιογράφου. Μεγαλωμένος μέσα σ' ένα καθεστώς όπου η προπαγάνδα της εξουσίας έχει πείσει (σχεδόν) τους πάντες για την ανάγκη πλήρους και αδιαπραγμάτευτης καταστολής με υποτιθέμενο σκοπό την "προστασία" (γκουχ, γχουχ) των νομοταγών και νομιμοφρόνων "νοικοκυραίων", ο Peter βλέπει να ανατρέπονται βαθμιαία όλα όσα πίστευε πως γνώριζε, καθώς έρχεται αντιμέτωπος με την τρομακτικά απάνθρωπη και αδίστακτη "άλλη" πλευρά του συστήματος... Αυστριακή, γερμανική και ρουμανική συμπαραγωγή, με ενδιαφέρον και καλογραμμένο σενάριο (Martin Gantefohr), εντυπωσιακά για την εποχή γραφικά (Andreas Moll) και κινηματογραφικής ποιότητας μουσική (Pierre Gerwig Langer & Tilman Sillescu), αλλά και με εξαιρετικά δύστροπο χειρισμό που σε ορισμένα σημεία γίνεται ως και αποθαρρυντικός, το The Moment of Silence εισέπραξε (όχι εντελώς άδικα) ανάμεικτες κριτικές στον καιρό του. Σήμερα, ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να του αναγνωρίσουμε τη διορατικότητα και την ακρίβεια των επισημάνσεων σε πολιτικοκοινωνικό και ιδεολογικό επίπεδο: ακατάπαυστη πλύση εγκεφάλου από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ασφυκτικός έλεγχος της κοινωνικής δραστηριότητας, εξαγορά και χειραγώγηση της επιστήμης από εμπορικούς και φαρμακευτικούς κολοσσούς (τα προϊόντα, μάλιστα, των οποίων καταναλώνονται υποχρεωτικά από τους πολίτες για δήθεν βελτίωση της υγείας και της ζωής τους), διαστρέβλωση θεμελιωδών εννοιών/αξιών, "αναθεώρηση" της ιστορίας, λογοκρισία στις τέχνες και τα γράμματα, εξάλειψη και της παραμικρής αμφισβήτησης με τη νομιμοποιημένη χρήση ακραίας βίας - είναι πράγματι δύσκολο να φανταστούμε ότι μόλις 17 χρόνια νωρίτερα, όλα αυτά θεωρούνταν αξιογέλαστες συνωμοσιολογικές υπερβολές στον "ελεύθερο", "ανεπτυγμένο" κόσμο μας. Κούνια που μας κούναγε τότε, τους αφελείς και ανυποψίαστους.

New York Mysteries - The Outbreak (2019)

Επίκαιρο & προφητικό κυνήγι κρυμμένων αντικειμένων

Μια και τα όσα ζούμε εδώ κι έναν χρόνο περίπου δεν παραλλάσσουν και πολύ από βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης/τρόμου, αναπόφευκτα αποτελούν με τη σειρά τους πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς βιντεοπαιχνιδιών. Τοποθετώντας τη δράση στη Νέα Υόρκη του 1920-1930, η ουκρανική εταιρεία FIVE-BN που έπλασε τη δαιμόνια δημοσιογράφο Laura James, προσθέτει ένα ακόμα ατμοσφαιρικό, πανέμορφο οπτικά "επεισόδιο" στην κλασική σειρά παιχνιδιών New York Mysteries, με τον τίτλο The Outbreak. Αυτήν τη φορά η Laura πέφτει θύμα απαγωγής μέσα στο ίδιο της το σπίτι, για να ξυπνήσει σε μια αλλόκοτα παραμυθένια εκδοχή της πόλης, όπου δεν υπάρχει πια ίχνος ζωής. Από έναν γιατρό, τον οποίο βρίσκει παγιδευμένο σε μια σήραγγα του πάρκου, μαθαίνει ότι έχει πέσει μια επιδημία που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε ζόμπι. Πολύ σύντομα, όμως, ανακαλύπτει πως στην πραγματικότητα, μια ψυχοτρόπος ουσία που έχει απελευθερωθεί στην ατμόσφαιρα κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι υπάρχει επιδημία και να βλέπουν τους γύρω τους σαν ζόμπι, ξυπνώντας τους, συγχρόνως, φονικά ένστικτα. Εντείνοντας τις έρευνές της, η Laura πέφτει πάνω στο μυστικό σχέδιο μιας ομάδας υπερφιλόδοξων επιστημόνων που επιχειρούν να δημιουργήσουν συνθήκες μεσαιωνικής πανδημίας, χρησιμοποιώντας τις άκρως ασυνήθιστες ιδιότητες μιας μάσκας γιατρού της πανούκλας που είναι φυλαγμένη στα υπόγεια ενός μουσείου. Θα καταφέρουν η Laura και οι συνεργάτες της να ξεσκεπάσουν και να σταματήσουν το καταστροφικό αυτό έργο πριν ολοκληρωθεί; Όποιος τερματίσει με επιτυχία το παιχνίδι έχει πρόσβαση σ' ένα επιπλέον, αρκετά εκτενές κεφάλαιο, το οποίο αφηγείται την προϊστορία της μυστηριώδους μάσκας.

Metaphobia (2019)

Ιστορία εγκλήματος και συνωμοσ(ιολογ)ίας

Αποφασισμένος να εξιχνιάσει τη στυγερή δολοφονία του πατέρα του, έντιμου υποψήφιου δημάρχου που απειλούσε να ξεσκεπάσει τη διαφθορά των πολιτικών του αντιπάλων, ο ζωγράφος Richard Elmstat ζητά τη βοήθεια της παλιάς του φίλης Judy, πρώην αστυνομικού και νυν ιδιωτικής ερευνήτριας με πρόσβαση σε απόρρητες ηλεκτρονικές πηγές. Μια σειρά κρυφών συναντήσεων με άτομα άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενα στην υπόθεση, οδηγεί τελικά τον Richard στα αρχαία σουμεριακά μνημεία και ιερά κείμενα του Ιράν, καθώς και σε μια κυριολεκτικά απίστευτη ανακάλυψη... Εμπνευσμένο από διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας αλλά και οφθαλμοφανώς από την Jane Jensen (στην οποία είναι, εξάλλου, αφιερωμένο), το Metaphobia είναι ένα συμπαθέστατο, ιδιαίτερα καλογραμμένο και καλοφτιαγμένο παιχνιδάκι της ανεξάρτητης τσεχικής Digital Mosaic, με πανέμορφη μουσική επένδυση από τον Daniel Kobylarz. Η όλη εμφάνιση και τα χειριστήρια μαρτυρούν χρήση της ίδιας μηχανής με εκείνη των Blackwell, η οποία εσκεμμένα παραπέμπει στην αισθητική των ρετρό βιντεοπαιχνιδιών της δεκαετίας του '90. Ελκυστική πλοκή και χαρακτήρες, ωραίες φωνές, έξυπνοι έως... βασανιστικοί γρίφοι, "διανοοούμενο" χιούμορ που κλείνει πονηρά το μάτι στον Gabriel Knight και ένας ταλαιπωρημένα γοητευτικός μεσήλικας πρωταγωνιστής, ο οποίος φυσιογνωμικά θυμίζει τον Mads Mikkelsen στον εμβληματικό τηλεοπτικό ρόλο του Hannibal Lecter. Είτε εκληφθεί ως κυριολεξία εντός των μυθοπλαστικών συμβάσεων του παιχνιδιού, είτε ως ευφάνταστη αλληγορία για τα κακώς κείμενα του κόσμου μας, η ανατρεπτική λύση του μυστηρίου διαπνέεται από ενδιαφέροντα, εύλογο και εξαιρετικά επίκαιρο πεσιμισμό. Κυκλοφορεί εντελώς δωρεάν μέσω Steam και προτείνεται ανεπιφύλακτα τόσο στους φίλους του είδους, όσο και στους νοσταλγούς των θρυλικών του απαρχών. Το soundtrack (που διατίθεται ξεχωριστά με συμβολικό αντίτιμο) αξίζει επίσης μια θέση στις μουσικές μας βιβλιοθήκες.

Sanitarium (1999)

Ψυχολογικές μετενσαρκώσεις & υπαρξιακά μυστήρια

Το Sanitarium κυκλοφόρησε το 1999 από την αμερικανική DreamForge Intertainment (η οποία, δυστυχώς, έκλεισε δυο χρόνια αργότερα) και διατίθεται σήμερα μέσω Steam, προσαρμοσμένο στα σύγχρονα συστήματα από τη γαλλική DotEmu. Άκρως πρωτοποριακό για τον καιρό του βιντεοπαιχνίδι, με ευρηματικά, αν και όχι πάντα εύχρηστα ή άμεσα κατανοητά μενού και χειριστήρια, απίστευτα γραφικά και εντυπωσιακά ευφάνταστο "μύθο". Κεντρικός του ήρωας είναι ο Max Laughton, χαρισματικός επιστήμονας που έχει παγιδευτεί σ' ένα εφιαλτικά σουρεαλιστικό σύμπαν γεμάτο αινίγματα, δοκιμασίες, κινδύνους και σπαράγματα από αναμνήσεις. Ό,τι και να πούμε για την πλοκή του θα κάνει χαλάστρα ("ελληνιστί"... spoiler) για όποιον δεν το έχει υπόψη του. Οι τολμηρές υφολογικές του επιλογές - πόσο μάλλον αν αναλογιστούμε τις "εμβρυϊκές" δυνατότητες της εποχής εκείνης - σχεδόν σβήνουν τα 20 χρόνια του, ενώ εξελιγμένες εκδοχές της μηχανής του χρησιμοποιήθηκαν σε πολλά μεταγενέστερα παιχνίδια και η υπόθεσή του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς για ακόμα περισσότερα.

Paradise Hills (2019)

Εκθαμβωτικός εφιάλτης ενηλικίωσης

Από τη μόλις 29χρονη Ισπανίδα Alice Waddington (ψευδώνυμο της πρώην διαφημίστριας και φωτογράφου μόδας Irene Lago Clavero) ένα θεσπέσιο οπτικά, ζοφερό παραμύθι με απροκάλυπτες παραπομπές στο Suspiria, το Blade Runner και το Παιχνίδι της Αποπλάνησης, καθώς και στον Tim Burton και τον Guillermo del Toro. Συνδυασμός Σταχτοπούτας και Χιονάτης μέσα σε υφολογικά και δραματουργικά συμφραζόμενα που διόλου τυχαία, θυμίζουν American Horror Story (από όπου έγινε ευρύτερα γνωστή και η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Emma Roberts), το Paradise Hills από τη μια φανερώνει ξεκάθαρα τις σκηνοθετικές δυνατότητες της σχεδόν πρωτάρας Waddington (Disco Inferno) και απ' την άλλη προδίδει τη σχετική απειρία της, ιδίως στο χειρισμό της αλληγορίας ως μέσου αποδόμησης των πάσης φύσεως στερεοτύπων. Εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι χάρμα οφθαλμών, με την αρκετά ενδιαφέρουσα (αν και όχι εντελώς πρωτότυπη) κεντρική ιδέα ενός δυστοπικού παραδείσου με στοιχεία αστικών μύθων και θεωριών συνωμοσίας, τυλιγμένη σ' ένα "χρυσόχαρτο" με εκθαμβωτικά μοτίβα δανεισμένα απ' το steampunk και τον Escher, ενώ η εξωπραγματικά όμορφη Milla Jovovich (Το Πέμπτο Στοιχείο, Cirque du Soleil - Solstrom) δίνει ρέστα σε μια εφιαλτική εξομοίωση της Elizabeth Bathory, αποζημιώνοντας για την... κατά συρροήν ιεροσυλία των ταινιών (και καλά) Resident Evil. Το φιλμ παρουσιάστηκε σε δεκάδες φεστιβάλ και απέσπασε ανάμεικτες κριτικές - με τις πιο άδικα αρνητικές να προέρχονται από τους συνήθεις υπερατλαντικούς υπόπτους, οι οποίοι αδυνατούν να συλλάβουν οτιδήποτε πέρα απ' την αυστηρή κυριολεξία και τους (προσβλητικούς για τη νοημοσύνη του υπόλοιπου κόσμου) ευφημισμούς της πολιτικής ορθότητας. Βλέπεται, πάντως, ευχάριστα παρά τα επιμέρους ελαττωματάκια του και η μικρή του διάρκεια (γύρω στα 90 λεπτά) το σώζει από τον κίνδυνο του πλατειασμού. Οι ερμηνείες των Danielle Macdonald (The Valley, Με τα Μάτια Κλειστά) και Eiza Gonzalez (From Dusk Till Dawn - The Series, Fast & Furious - Hobbs & Shaw), όπως και της φωνητικής ηθοποιού Awkwafina (Η Συμμορία των 8, Weird City), βάζουν τα γυαλιά στη χαριτωμένη, πλην μάλλον υποτονική Roberts (Ακατάλληλο για Ανηλίκους, Scream Queens), στην οποία για κάποιο λόγο δεν δείχνει να "έκατσε" καλά ο συγκεκριμένος ρόλος.

Deponia (2012)

Απ' τα αλώνια του σκουπιδότοπου στα σαλόνια της Ουτοπίας

Έχοντας μόλις χωρίσει από τη δυναμική του φίλη Toni (η οποία τον απειλεί με... αποκεφαλισμό έτσι και την ξαναπλησιάσει), ο έξυπνος και εφευρετικός, αλλά ανεπρόκοπος Rufus καταστρώνει σχέδια για να το σκάσει επιτέλους απ' την Deponia, τον πλανήτη τους που έχει καταντήσει μια απέραντη χωματερή (Deponie στα Γερμανικά). Όταν μια φινετσάτη κυρία, η Goal, πέφτει κυριολεκτικά απ' τον ουρανό - την εναέρια παραδεισένια πολιτεία Elysium, ένα είδος Ουτοπίας απρόσιτης στους "τριτοκοσμικούς" κατοίκους της Deponia - ο Rufus τη βλέπει σαν το ανέλπιστο διαβατήριο για τη φυγή του. Όμως τα συναισθήματά του γι' αυτήν και η αποκάλυψη μιας συνωμοσίας που κινδυνεύει να οδηγήσει σε ολέθριο διαστημικό πόλεμο, περιπλέκουν αποκαρδιωτικά τα πράγματα... Υπέροχα γραφικά και μουσική, ξεσαλωμένο χιούμορ, εξωφρενικοί γρίφοι - με το "καλημέρα σας", πρέπει να πείσουμε την ατίθαση... οδοντόβουρτσά μας να ξεκολλήσει από μια ρωγμή του πατώματος - και τσουχτερός κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός με την κάλυψη της κωμικής οικολογικής αλληγορίας, σ' ένα sui generis φουτουριστικό παιχνιδάκι που παρωδεί σουρεαλιστικά την ομηρική Ιλιάδα και την ιπποτική ποίηση του Μεσαίωνα, από την εξπέρ στα adventure, γερμανική Daedalic Entertainment. Ενώ αρχικά δεν γεμίζει και πολύ το μάτι από άποψη υπόθεσης, στην πορεία γίνεται συναρπαστικό και οριακά εθιστικό. Χάρη στην απρόσμενη διεθνή επιτυχία του, ακολούθησαν άλλοι τρεις τίτλοι (Chaos on Deponia, Goodbye Deponia και Deponia Doomsday), όπου ο εμπνευστής και δημιουργός της σειράς, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Jan Muller-Michaelis (The Whispered World, Silence) άφησε τη φαντασία (και την... καφρίλα) του να οργιάσει. Αν ο Verne έγραφε μεθυσμένος ΚΑΙ μαστουρωμένος ταυτόχρονα και τον εικονογραφούσε ένας Kevin O'Neill σε παρόμοια κατάσταση, κάτι τέτοιο θα έβγαινε. Παρά την εμφανώς γελοιογραφική του διάθεση, το steampunk ύφος των σκηνικών και των χαρακτήρων είναι χάρμα οφθαλμών με τα λαμπερά του χρώματα και τη λεπτομέρεια στο σχεδιασμό, ενώ το επικά συμφωνικό soundtrack (Thomas Hohl & Finn Seliger) μένει πραγματικά αλησμόνητο. Τα τρία πρώτα παιχνίδια/επεισόδια κυκλοφορούν (μέσω Steam) και σε ενιαία συλλεκτική έκδοση με τον τίτλο Deponia - The Complete Journey.

Devil's Gate (2017)

Ό,τι θεός, ή μη θεός, ή... ο Θεός βοηθός

Από πού να πιάσω και τι ν' αφήσω εδώ. Ένα μόνο έχω να πω: Κρίμα. Κρίμα στον ωραίο τίτλο και τη "γαργαλιστική" ιδέα που αποδεικνύεται πιο "ζόρικη" απ' όσο οι σχετικά πρωτάρηδες σεναριογράφοι (Peter Aperlo & Clay Staub - ο δεύτερος ευθύνεται και για τη σκηνοθεσία) ήταν, προφανώς, σε θέση να διαχειριστούν, με αποτέλεσμα να τους φύγει απ' τα χέρια και να πάθει ό,τι και ο δύσμοιρος, συμπαθέστατος πλην γκαντέμης συμπρωταγωνιστής (Shawn Ashmore, γνωστός και αγαπητός στους φίλους των βιντεοπαιχνιδιών από το πολυπαινεμένο Quantum Break και το παράλληλο, συμπληρωματικό ομότιτλο σίριαλ) της τηλεοπτικής Amanda Schull (Pretty Little Liars, Murder in the First), της οποίας η φάτσα, η κόμμωση και η μονίμως δυσκοίλια έκφραση - όπως και η προσεγμένη, κατά τα άλλα, φωτογραφία του έμπειρου στο είδος Miroslaw Baszak (Pontypool, The Strain) - κραυγάζουν από μακριά "Scandi-noir του φτωχού". Κρίμα και για τις ευσυνείδητες προσπάθειες του φωτογενούς Milo Ventimiglia να στριμώξει το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του σ' έναν ρόλο τόσο ατσούμπαλα άνισο και ασυνεπή στον εαυτό του, ώστε η άρδην ανατροπή που τον αφορά φέρνει τελικά γέλιο αντί για σοκ. Έχω δε την υποψία ότι μέρος της φετινής, όγδοης σεζόν (Apocalypse) του American Horror Story παρωδεί, μεταξύ άλλων, αυτή συγκεκριμένα την ταινία. Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίσω ένα απροσδιόριστο "κάτι" που σώζει το όλο εγχείρημα από τον πλήρη καταποντισμό - ίσως μια ειλικρίνεια προθέσεων που εμποδίζει τον αθέλητο σουρεαλισμό της υπόθεσης να υπονομεύσει την ατμοσφαιρικότητα του εικαστικού μέρους και κατορθώνει να κρατήσει, έστω και από μια κλωστή, το ενδιαφέρον. Το από φυσικού του σκιαχτερό πρόσωπο του ταλαντούχου μικρού Spencer Drever (Fargo, Strange Empire) θα στοιχειώνει για καιρό τους εφιάλτες μας.

Dark Fall - The Journal (2002)

Εμβληματικό rollercoaster μεταφυσικού & ψυχολογικού τρόμου

Παρά τις τεχνικές του ατέλειες, το πρώτο Dark Fall (Dark Fall - The Journal, 2002), όπως και τα δύο επόμενα (Dark Fall - Lights Out, 2004 & Dark Fall - Lost Souls, 2009), αφηγείται μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία μεταφυσικού και ψυχολογικού τρόμου με στοιχεία επιστημονικές φαντασίας, εκπληκτικές εξελίξεις και ανατροπές και μια τολμηρή δευτερεύουσα πλοκή, η οποία ξεδιπλώνει στο παρασκήνιο την τραγική πορεία και κατάληξη ενός κρυφού, εξαρχής καταδικασμένου έρωτα. Ο ταλαντούχος και πρωτοπόρος, με τον τρόπο του, δημιουργός βιντεοπαιχνιδιών Jonathan Boakes - στον οποίο χρωστάμε επίσης το εξαιρετικό The Lost Crown - A Ghost-Hunting Adventure (2008) - ήταν μόλις 29 ετών όταν άρχισε να φτιάχνει την επική σειρά Dark Fall, σε δικό του σενάριο, σχεδιασμό και μουσική, εμπνεόμενος από λαϊκούς θρύλους και παραδοσιακά τραγούδια της νότιας Αγγλίας, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Blake Stone - Aliens of Gold (1993)

Η μαζική απόδραση των "πειραμάτων"

Ένα απ' τα πρώτα παιχνίδια του είδους (αν όχι και το πρώτο) που έτυχε να πέσει στα χέρια μου και να μου μεταδώσει τον... ιό του gaming - ας όψεται το δισκάκι με τη συλλογή από demos παιχνιδιών MS-DOS, που συνόδευε έναν απ' τους επίσης πρώτους μας οικογενειακούς υπολογιστές με Windows 98. Φτιαγμένο με τη μηχανή του προγενέστερου (1992) Wolfenstein 3D (το οποίο είχα την ευκαιρία να παίξω λίγο αργότερα) και ήδη "παλιό" για την εποχή, το Blake Stone - Aliens of Gold της JAM Productions και της Apogee Software (μετέπειτα 3D Realms) δικαιωματικά θεωρήθηκε, ωστόσο, το καμάρι των δημιουργών του: πρωτοποριακά ποικιλόμορφες και περίτεχνες υφές περιβάλλοντος, άψογα σχεδιασμένο gameplay, εντυπωσιακοί (αν και ελαφρώς εκνευριστικοί ενίοτε) εχθροί διαφόρων βαθμών επικινδυνότητας και πλήθος μυστικών περιοχών που κρύβουν μικρούς και μεγάλους θησαυρούς. Ας μην ξεχνάμε βεβαίως το ριζοσπαστικό concept των πεδίων τηλεμεταφοράς μεταξύ των ορόφων-επιπέδων (ή περιοχών του ίδιου ορόφου) και τη θαυμάσια, "κολλητική" μουσική του Bobby Prince. Σ' εμάς της παλιάς σχολής (και κοπής), η πρόσφατη διάθεσή του μέσω Steam δεν μπορεί παρά να ξυπνά μια ακατανίκητη νοσταλγία, παρ' όλο που οι φιγούρες και τα γραφικά του ίσως δείχνουν αφελή και "παλαιολιθικά" τώρα πια, ιδίως στις καλομαθημένες νεότερες γενιές. Δεν παύει όμως να αποτελεί λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση στο θέμα των απαιτήσεων για απόλυτη συγκέντρωση, ταχύτατα αντανακλαστικά και "στρατιωτικά" χορογραφημένο και χρονομετρημένο συντονισμό κινήσεων εκ μέρους του παίκτη. Όσο για τον final boss, τον τρελό μεγαλομανή επιστήμονα Dr. Pyrus W. Goldfire (ακραίο αρνητικό ενός φουτουριστικού Προμηθέα), δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος "κακός" βιντεοπαιχνιδιού που να συνδυάζει τόσο ωραία τον εμφανισιακό ρεαλισμό (δεν είναι κανένα φρικτά μεταλλαγμένο ον, αλλά ένας ηλικιωμένος φαλακρός τυπάκος που δεν σου γεμίζει και πολύ το μάτι) με την απύθμενη μοχθηρία που γεννά κυριολεκτικά τέρατα. Η θεαματική επιτυχία του Blake Stone έδωσε πάσα για μια συνέχεια, το Blake Stone - Planet Strike (1994) που εισήγαγε μερικές ακόμα τολμηρές καινοτομίες στον προγραμματισμό του παιχνιδιού, αλλά δυστυχώς το επισκίασε η σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία της σειράς Doom (από την Id Software).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (12.7.16) και ΕΔΩ.

Duke Nukem: Manhattan Project - Playlist

Ταξιδιώτης στο Χρόνο (Predestination, 2014)

Καθρέφτης μέσα σε καθρέφτη

Φιλοσοφικό thriller βασισμένο στο διήγημα επιστημονικής φαντασίας All You Zombies (1958) του Αμερικανού Robert A. Heinlein, σε σενάριο και σκηνοθεσία των πολυτάλαντων δίδυμων Γερμανών Michael & Peter Spierig (Οι Απέθαντοι, Νέα Φυλή) - ο δεύτερος μάλιστα υπογράφει και το soundtrack. Ο προαιώνιος γρίφος του... αυγού και της κότας γίνεται αφορμή μιας υπαρξιακής παραβολής όπου κάθε φαινόμενο απατά και όλα ανατρέπονται συνεχώς, μόνο και μόνο για να ταυτιστούν με το αντεστραμμένο τους είδωλο σε πολλαπλές εκφάνσεις τόπου και χρόνου. Σύλληψη σχεδόν αποκαρδιωτικά λαβυρινθώδης, που όμως κατά παράδοξο τρόπο βγάζει νόημα. Η ευσυνείδητη προσήλωση στο πνεύμα όσο και στο γράμμα του πρωτότυπου υλικού και η αυστραλιανή παραγωγή εγγυώνται μια εμπειρία θέασης μακριά απ' τις χολιγουντιανές πεπατημένες, με την τηλεοπτική Sarah Snook (Spirited, Redfern Now) κι έναν Ethan Hawke (Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών, Hamlet) που η ωριμότητα του πάει πολύ να σηκώνουν στις πλάτες τους όλο το έργο, υπηρετώντας χαμαιλεοντικά (στην κυριολεξία) τις υψηλότατες απαιτήσεις των ρόλων τους. Εξαιρετική φωτογραφία και μοντάζ από τους Ben Nott (Ζωντανοί Εφιάλτες, Chinese Zodiac) και Matt Villa (The Final Winter, Ο Υπέροχος Gatsby) αντίστοιχα, ήδη συνεργάτες των αδελφών Spierig στη δυστοπικά φουτουριστική Νέα Φυλή. Ο υπεραπλουστευτικός ελληνικός τίτλος αδικεί ίσως το φιλμ, προδιαθέτοντας για διαφορετικού ενδιαφέροντος θεματολογία (όπως άλλωστε και ο μάλλον επεξηγηματικός αγγλικός). Πάντως οι θεατές που δεν αποφεύγουν τα "βαθιά νερά" και είναι διατεθειμένοι για κάποια υπέρβαση της δυσπιστίας θα αποζημιωθούν με το παραπάνω. Η ταινία παρουσιάζει επίσης ξεχωριστό ενδιαφέρον για τους φίλους της σειράς βιντεοπαιχνιδιών Bioshock, με την οποία μάλλον σίγουρα μοιράζεται την αρχική πηγή έμπνευσης.

Μυαλό σε Παγίδα (Hardwired, 2009)

Πες μου το σπόνσορά σου, να σου πω ποιος είσαι

Φουτουριστική βιντεοπεριπέτεια των Ernie Barbarash (Κύβος: Ώρα Μηδέν, They Wait) και Michael Hurst (The Darkroom, Femme Fatales) η οποία ξεκινά από μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα (και κρίνοντας από τα δεδομένα των καιρών μας, όχι και τόσο εξωπραγματική) σεναριακή ιδέα, δεν αργεί όμως να χάσει τον μπούσουλα όσο και το μέτρο, σχεδόν εκθέτοντας τους πρωταγωνιστές της και χαραμίζοντας την αξιοπρεπέστατη δουλειά του Stephen Jackson (Βιονική Γυναίκα, Messages Deleted) στη φωτογραφία και του Schaun Tozer (Bad Money, Da Vinci's Inquest) στο soundtrack. Ο συμπαθής και συνήθως εκφραστικός Cuba Gooding Jr. (Ψέματα και Ψευδαισθήσεις, Μαφιόζος Εκτελεστής) δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει τη βαρεμάρα του στο ρόλο του βιοπαλαιστή Luke Gibson που χάνει τη γυναίκα του (Monica Mustelier) και το αγέννητο μωρό τους σε τροχαίο, ενώ ο ίδιος επιβιώνει χάρη σ' ένα πειραματικό μικροτσίπ το οποίο εμφυτεύεται στον εγκέφαλό του και του διαγράφει εντελώς τη μνήμη, προβάλλοντάς του κάθε τόσο διαφημιστικά μηνύματα και οδηγώντας τον στην παραφροσύνη. Κρίμα. Κρίμα, χίλιες φορές κρίμα για την ευρηματικότατη, πολλά υποσχόμενη σύλληψη που δεν τυγχάνει της ανάλογης δραματουργικής εκμετάλλευσης, με αποτέλεσμα οι ερμηνείες (κυρίως του Val Kilmer ως παρανοϊκού οραματιστή νευροβιολόγου με σκελετό γυαλιών του '50 και ξεμαλλιασμένη περούκα από αποκριάτικο βεστιάριο) να φλερτάρουν επικίνδυνα με την καρικατούρα - ως και ο εξαιρετικός καρατερίστας Michael Ironside (Splinter Cell, Masters of Horror) δείχνει μάλλον αμήχανος και απλώς δικπεραιωτικός - και το έργο να καταντά ένα ακόμα γραφικό B movie για μεταμεσονύκτιο χαβαλέ με πίτσα και μπίρες, ελαφρώς πιο φινετσάτο οπτικά από τα χιλιάδες παρόμοια. Τέλος, ο Kilmer (Ο Ιππότης της Ασφάλτου, Λάθος Ταυτότητα) στο εξώφυλλο του DVD είναι από... άλλο ανέκδοτο φιλμ (δεν κάνω πλάκα).

Machinarium (2009)

Ένας τενεκεδένιος ήρωας με καρδιά χρυσάφι

Στην κορφή ενός σωρού από σκουπίδια, ο Josef, ένα μικρό ρομπότ, συνέρχεται απ' την πτώση που τον έκανε... λαμαρίνες και προσπαθεί να βγει από τη χωματερή όπου μόλις τον άδειασε το ιπτάμενο απορριμματοφόρο του Machinarium, μιας πολιτείας φτιαγμένης από σιδερικά και κατοικημένης από μηχανικά πλάσματα. Με τη βοήθεια ενός αρουραίου, ξαναβρίσκει τα σκόρπια μέλη του και καταφέρνει να συναρμολογηθεί και να επιστρέψει στην πόλη, η οποία πλέον ελέγχεται από μια συμμορία κακών ρομπότ (την Αδελφότητα των Μαυροσκούφηδων) που έχουν απαγάγει την κοπελιά του Josef και την αναγκάζουν να τους υπηρετεί, ενώ ετοιμάζονται να ανατινάξουν τον ψηλότερο πύργο του Machinarium χρησιμοποιώντας (κυριολεκτικά) το κεφάλι του εξυπνότερου κατοίκου της πόλης και κολλητού του Josef...

Το Πλάσμα (The Hidden, 1987)

Δράση, χιούμορ, συγκίνηση

Πανικός στους δρόμους του Λος Άντζελες: φιλήσυχοι κι ευϋπόληπτοι, υπεράνω πάσης υποψίας πολίτες αρχίζουν αίφνης να επιδίδονται σε ακραίες πράξεις βίας, κλέβοντας πανάκριβα αυτοκίνητα, ληστεύοντας τράπεζες και "γαζώνοντας" ανεξέλεγκτα όποιον βρεθεί μπροστά τους. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο νεαρός αστυνομικός Tom Beck (Michael Nouri), ο οποίος αναγκάζεται να συνεργαστεί (μάλλον απρόθυμα) με τον ιδιόρρυθμο και μυστηριώδη πράκτορα του FBI, Lloyd Gallagher (Kyle MacLachlan). Στο μεταξύ, η αιτία του κακού αποκαλύπτεται στους θεατές πριν την πάρει είδηση η αστυνομία - ένα αηδιαστικό εξωγήινο ον καταλαμβάνει ανθρώπινα (και όχι μόνο) σώματα και ξαμολιέται για να καταπατήσει ό,τι νόμο υπάρχει. Πρόκειται για έναν... διαγαλαξιακό εγκληματία απ' τον πλανήτη Altair, ο οποίος έχει αδυναμία στα γρήγορα αμάξια, τα όπλα και τη hard rock μουσική και η μόνη λέξη που ξέρει είναι "θέλω". Ενώ ο Gallagher - που έχει τα δικά του μυστικά - αγωνίζεται να πείσει τον Beck πως αυτό που κυνηγούν ξεφεύγει από τα συνηθισμένα και χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση, τα μυαλά του Πλάσματος παίρνουν όλο και περισσότερο αέρα, ώσπου αποφασίζει να γίνει πρόεδρος της Αμερικής...

Duke Nukem: Manhattan Project (2002)

Ένας σύγχρονος ιππότης στις χωματερές του Μανχάταν

Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως τα παιχνίδια για υπολογιστές έδωσαν το φιλί της ζωής στο παραμύθι του παλιού καιρού με τους γενναίους πολεμιστές, τους δράκους και τις φυλακισμένες βασιλοπούλες, παντρεύοντάς το με τις σχεδόν απεριόριστες δυνατότητες της τεχνολογίας, ανοίγοντάς του πρωτόγνωρους, μαγευτικούς δρόμους και ορίζοντες αλλά και σχολιάζοντάς το με τα ίδια του τα δεδομένα, χρησιμοποιώντας ανατρεπτικά τα στοιχεία και τους κανόνες του.

Samorost (2003)

Σουρεαλιστικό ταξίδι στο διάστημα

Αν ρωτάτε τι ακριβώς σημαίνει ο τίτλος του... θα σας γελάσω. Πρόκειται πάντως για ένα αρκετά παράδοξο, πλην όμως διασκεδαστικό παιχνιδάκι για όλη την οικογένεια βασισμένο στο ShockWave Flash, δημιουργία μιας ομάδας νεαρών καλλιτεχνών από άλλον πλανήτη την Τσεχία. Κεντρικός του ήρωας, ένα φιλήσυχο εξωγήινο "ξωτικό" που σαν το Μικρό Πρίγκιπα ζει ξένοιαστο κι ευτυχισμένο στον κατάφυτο πλανήτη του συντροφιά με ένα σκυλάκι, ώσπου μια μέρα βλέπει μέσα απ' το τηλεσκόπιό του έναν αστεροειδή χωρίς... φρένα να κατευθύνεται ολοταχώς προς το μέρος του. Σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να εμποδίσει τη σύγκρουση, θα εμπλακεί σε μια απίστευτη περιπέτεια γεμάτη χρώματα, δράση, αγωνία και μυστήριο, με περίπλοκους γρίφους που δυσκολεύουν διαρκώς στην πορεία, επιφυλάσσοντας βομβαρδισμό εκπλήξεων στον πρωταγωνιστή της ιστορίας όπως και στους παίκτες. Ιδιαίτερα πρωτότυπο και χαριτωμένο point & click με πολύ όμορφα "χειροποίητα" γραφικά (Jakub Dvorsky), εξαιρετική μουσική (Tomas "Floex" Dvorak), ξέφρενη φαντασία, χιούμορ αχαλίνωτα υπερβατικό και αστείρευτο, αφοπλιστικά παιδιάστικο κέφι. Η αλήθεια είναι πως σου βγάζει ελαφρώς την πίστη ώσπου να μεταφερθείς από το ένα επίπεδο στο άλλο (ειδικά αν δεν καλοβλέπεις), έχει όμως τόση πλάκα ώστε αξίζει τον κόπο έστω και να ρίξει κανείς μια ματιά. Η διεύθυνση του παιχνιδιού: Samorost και... καλό σπάσιμο νεύρων!