Να πω την αμαρτία μου; Να την πω. Ορισμένες τηλεοπτικές σειρές κάθομαι και τις βλέπω για να γελάω - και όχι επειδή είναι ηθελημένα αστείες. Εδώ, ας πούμε, τα περισσότερα απ' τα πρόσωπα που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή δεν έχουν καμιά χαρακτηρολογική συνέπεια. Σκέφτονται και δρουν αλλοπρόσαλλα και αντιφατικά, με μόνη εξήγηση ό,τι εξωγήινη δικαιολογία σκαρφιστεί κάθε φορά ο σεναριογράφος για να στηρίξει όπως όπως την επόμενη "ανατρεπτική" τους κίνηση.
Η Ιστορία της Lisey (Lisey's Story, 2006) γράφτηκε από τον Stephen King με αφορμή την προσωπική του εμπειρία ύστερα από μια παραλίγο μοιραία περιπέτεια της υγείας του. Όσο ο ίδιος ήταν στο νοσοκομείο, η σύζυγός του Tabitha βρήκε την ευκαιρία να τακτοποιήσει το γραφείο του και να ξεκαθαρίσει τα ανέκδοτα κείμενά του. Όταν ο Stephen επέστρεψε, βρήκε τα χαρτιά του στοιβαγμένα μέσα σε κούτες - πράγμα το οποίο εξέλαβε ως προεικόνιση του τι θα απογίνονταν τα χειρόγραφά του όταν εκείνος θα έφευγε απ' τη ζωή. Πληροφοριακά, η Tabitha είναι επίσης συγγραφέας και είχε εκδώσει βιβλία νωρίτερα απ' τον Stephen, αλλά η δική του δόξα την καταδίκασε στην αφάνεια (η περίπτωσή της, μάλιστα, έδωσε όνομα στο "σύνδρομο Tabitha King", δηλαδή την "εκμηδένιση" του ενός συζύγου - είτε γυναίκας, είτε άντρα - από τη φήμη του άλλου, ενώ και οι δυο ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο). Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε στην τηλεόραση το 2021, σε σενάριο του ίδιου του King και σκηνοθεσία του Pablo Larraín (Post Mortem, Η Μυστική Λέσχη). Κεντρική ηρωίδα είναι η Lisey (Julianne Moore), χήρα του διάσημου συγγραφέα Scott Landon (Clive Owen), η οποία αφενός παλεύει να διαχειριστεί το πένθος για τον πρόωρο χαμό του αγαπημένου της συζύγου και αφετέρου έρχεται αντιμέτωπη με τον Jim Dooley (Dane DeHaan), τρελαμένο και αδίστακτο θαυμαστή του, που θεωρεί ότι η Lisey δεν έχει δικαίωμα να στερεί από το αναγνωστικό κοινό τα ανέκδοτα γραπτά του Scott και επιχειρεί να την απομακρύνει με κάθε τρόπο (ακόμα και διά της ακραίας βίας) απ' ό,τι σχετίζεται με τη μνήμη και την κληρονομιά του - λογαριάζοντας, φυσικά, χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Scott, η Lisey και η μεγαλύτερη αδελφή της, Amanda (Joan Allen) μοιράζονταν ένα μυστικό σύμπαν απροσπέλαστο για τους αμύητους, έναν κόσμο μαγευτικό όσο και τρομακτικό, ζωογόνο αλλά και θανάσιμα επικίνδυνο, όπου η Lisey θα καταφύγει για να λύσει μια σειρά γρίφων που της άφησε ο Scott σαν μεταθανάτιο δώρο και να ανακαλύψει την πεμπτουσία της συγγραφικής του έμπνευσης, νικώντας μεταφορικούς και κυριολεκτικούς δαίμονες με τη βοήθεια της συζυγικής και της αδελφικής αγάπης - του μοναδικού, ιερού δεσμού που ενώνει ένα ζευγάρι ή μια οικογένεια, ενάντια στις κοντόφθαλμες αντιλήψεις, τις παράλογες απαιτήσεις και τις αγενείς παρεμβάσεις των "απέξω". Τα δυο πρώτα επεισόδια (από οχτώ συνολικά των 50 περίπου λεπτών) κυλούν με ρυθμούς κάπως αγχωτικά αργούς, από κει κι έπειτα όμως η πλοκή παίρνει τα πάνω της, αποζημιώνοντάς μας με τόκο. Οι ερμηνείες "τα σπάνε" όπως ήταν αναμενόμενο, ενώ ειδική μνεία αξίζουν η εξαίσια ποιητική φωτογραφία του Darius Khondji (Delicatessen, Se7en) και το επίσης θαυμάσιο soundtrack του Christopher Clark (The Last Panthers, Daniel Isn't Real). Σε κόντρα ρόλο-έκπληξη, εντελώς αγνώριστος ο Michael Pitt (Οι Ονειροπόλοι, Hannibal).
Αν και η μεταφορά ενός λογοτεχνικού έργου στην οθόνη αποβαίνει συνήθως εις βάρος του, δεν λείπουν και οι (πολύ σπανιότερες, ωστόσο) περιπτώσεις όπου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Και εδώ παρατηρούμε το εξής παράδοξο: ωραιότατα, άρτια από κάθε άποψη και δοκιμασμένα στο χρόνο μυθιστορήματα να μετατρέπονται σε κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μετριότητες - ενίοτε, μάλιστα, και εκτρώματα - ενώ βιβλία επικαιρικά, χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις, να βγάζουν από απλώς ανεκτές έως καθόλου άσχημες ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές.
Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Michael Pearce (Madrugada, Rite), το Κτήνος αντλεί τη βασική έμπνευση και τη θεματολογία του από πραγματικά γεγονότα, και συγκεκριμένα τη δράση του βιαστή και δολοφόνου Edward Paisnel, επονομαζόμενου "The Beast of Jersey" (Κτήνος του Τζέρσεϊ) μεταξύ τέλους της δεκαετίας του '50 και αρχών του '70. Αρχικά, για τα εγκλήματα του Paisnel είχε κατηγορηθεί ο νορμανδικής καταγωγής αγρότης και ψαράς Alphonse Le Gastelois, του οποίου η ζωή καταστράφηκε εξαιτίας του κοινωνικού στιγματισμού του (ήταν ήσυχος, μοναχικός άνθρωπος που αγαπούσε τις βραδινές πεζοπορίες, πράγμα το οποίο τον ενοχοποίησε άδικα - βρέθηκε σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή), παρά την οριστική του αθώωση το 1975.
Στην ελληνική μυθολογία, οι Καβειρικοί Ίπποι ήταν ένα ζεύγος μηχανικών αλόγων με πύρινη αναπνοή, τα οποία έφτιαξε ο θεός Ήφαιστος για να σέρνουν το άρμα των δίδυμων γιων που είχε αποκτήσει με τη νύμφη Καβειρώ, κόρη του θαλάσσιου θεού Πρωτέα. Οι Κάβειροι ήταν κακοποιοί χθόνιοι δαίμονες στους οποίους αποδίδονταν οι σεισμοί και οι πυρκαγιές, αλλά και θεότητες της θάλασσας, καθώς και προστάτες της μεταλλουργίας. Πρωτοστατούσαν στα Σαμοθράκεια (ή Καβείρια) Μυστήρια που τελούνταν προς τιμήν της Δήμητρας, της Περσεφόνης και της Εκάτης. Οι Καβειρικοί Ίπποι συγκαταλέγονται στους αυτομάτωνες, δηλαδή μηχανικές κατασκευές που κινούνται μόνες τους - κάτι αντίστοιχο με τα σημερινά ρομπότ.
Από τη μόλις 29χρονη Ισπανίδα Alice Waddington (ψευδώνυμο της πρώην διαφημίστριας και φωτογράφου μόδας Irene Lago Clavero) ένα θεσπέσιο οπτικά, ζοφερό παραμύθι με απροκάλυπτες παραπομπές στο Suspiria, το Blade Runner και το Παιχνίδι της Αποπλάνησης, καθώς και στον Tim Burton και τον Guillermo del Toro. Συνδυασμός Σταχτοπούτας και Χιονάτης μέσα σε υφολογικά και δραματουργικά συμφραζόμενα που διόλου τυχαία, θυμίζουν American Horror Story (από όπου έγινε ευρύτερα γνωστή και η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Emma Roberts), το Paradise Hills από τη μια φανερώνει ξεκάθαρα τις σκηνοθετικές δυνατότητες της σχεδόν πρωτάρας Waddington (Disco Inferno) και απ' την άλλη προδίδει τη σχετική απειρία της, ιδίως στο χειρισμό της αλληγορίας ως μέσου αποδόμησης των πάσης φύσεως στερεοτύπων. Εξακολουθεί, ωστόσο, να είναι χάρμα οφθαλμών, με την αρκετά ενδιαφέρουσα (αν και όχι εντελώς πρωτότυπη) κεντρική ιδέα ενός δυστοπικού παραδείσου με στοιχεία αστικών μύθων και θεωριών συνωμοσίας, τυλιγμένη σ' ένα "χρυσόχαρτο" με εκθαμβωτικά μοτίβα δανεισμένα απ' το steampunk και τον Escher, ενώ η εξωπραγματικά όμορφη Milla Jovovich (Το Πέμπτο Στοιχείο, Cirque du Soleil - Solstrom) δίνει ρέστα σε μια εφιαλτική εξομοίωση της Elizabeth Bathory, αποζημιώνοντας για την... κατά συρροήν ιεροσυλία των ταινιών (και καλά) Resident Evil. Το φιλμ παρουσιάστηκε σε δεκάδες φεστιβάλ και απέσπασε ανάμεικτες κριτικές - με τις πιο άδικα αρνητικές να προέρχονται από τους συνήθεις υπερατλαντικούς υπόπτους, οι οποίοι αδυνατούν να συλλάβουν οτιδήποτε πέρα απ' την αυστηρή κυριολεξία και τους (προσβλητικούς για τη νοημοσύνη του υπόλοιπου κόσμου) ευφημισμούς της πολιτικής ορθότητας. Βλέπεται, πάντως, ευχάριστα παρά τα επιμέρους ελαττωματάκια του και η μικρή του διάρκεια (γύρω στα 90 λεπτά) το σώζει από τον κίνδυνο του πλατειασμού. Οι ερμηνείες των Danielle Macdonald (The Valley, Με τα Μάτια Κλειστά) και Eiza Gonzalez (From Dusk Till Dawn - The Series, Fast & Furious - Hobbs & Shaw), όπως και της φωνητικής ηθοποιού Awkwafina (Η Συμμορία των 8, Weird City), βάζουν τα γυαλιά στη χαριτωμένη, πλην μάλλον υποτονική Roberts (Ακατάλληλο για Ανηλίκους, Scream Queens), στην οποία για κάποιο λόγο δεν δείχνει να "έκατσε" καλά ο συγκεκριμένος ρόλος.
Μας λένε Jonathan και ξυπνάμε σ' ένα κελί, δίχως την παραμικρή ιδέα για το πώς βρεθήκαμε εκεί και με πλήρη αμνησία του πρότερου βίου μας. Ένα σημείωμα όπου, μάλιστα, κάποιος (ή κάποια) μας απευθύνει τρυφερές προσφωνήσεις, μας προτρέπει να "νιώθουμε σαν στο σπίτι μας" και συγχρόνως να μείνουμε μακριά απ' "το Γραφείο του Διευθυντή" ώσπου το μυστηριώδες αυτό άτομο να επιστρέψει. Περιέργως, η πόρτα μας είναι ξεκλείδωτη και μπορούμε άνετα να τριγυρίσουμε στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της φυλακής και να εξερευνήσουμε τα υπόλοιπα κελιά, για να ανακαλύψουμε στο καθένα τους παράδοξα συνθήματα, ανησυχητικά graffiti και σύμβολα στους τοίχους, παρατημένα βιβλία, τετράδια (μεταξύ των οποίων και ένα παιδικό ημερολόγιο με χρωματιστές ζωγραφιές, συνοδευόμενο σκιαχτερά από ξύλινο αλογάκι) και χαρτάκια με αποσπάσματα ιερών γραπτών, κρυπτικές παραινέσεις και αποφθέγματα, καθώς και αντικείμενα χριστιανικής αλλά και σατανιστικής λατρείας και άφθονα κουτιά με σπίρτα, που η φλόγα τους μάλλον μας στραβώνει παρά φωτίζει την πορεία μας στο σκοτάδι. Ορισμένα κελιά έχουν μέσα ημίγυμνους νεαρούς που χτυπιούνται σαν δαιμονισμένοι, αγνοώντας μας όταν τους μιλάμε, ενώ μια γυναικεία φωνή απ' το πουθενά επαναλαμβάνει σε άτακτα διαστήματα το όνομά μας. Σύντομα αρχίζουμε να υποπτευόμαστε πως έχουμε παγιδευτεί σ' ένα κακό όνειρο απ' το οποίο δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε και ότι όλα όσα συναντάμε είναι η αλληγορική "μετάλλαξη" μιας ακόμα πιο εφιαλτικής πραγματικότητας... Νομίζω πως έχω μαντέψει πού το πάει ο δημιουργός του Inmates, Αρμένιος φωτογράφος και εικαστικός Davit Andreasyan, ο οποίος διαθέτει το παιχνίδι του μέσω Steam και με εκδότρια εταιρία την ολλανδική Iceberg Interactive. Και μακάρι να καταφέρω να φτάσω ως το τέλος (γιατί με το αλλοπρόσαλλο σύστημα αυτόματης αποθήκευσης - που όποτε σταματάς το παιχνίδι και μετά πας να το συνεχίσεις σε πετάει σε εντελώς τυχαίο σημείο, κατά προτίμηση άσχετο από εκεί όπου το άφησες - δεν το βλέπω). Είναι πάντως όμορφα σχεδιασμένο, ενδιαφέρον και πολύ ατμοσφαιρικό και φαντάζομαι ότι όποιος έχει το χρόνο ή την υπομονή να το παίξει μονοκοπανιά - κρατάει γύρω στο δίωρο, που με οικονομία κινήσεων γίνεται, ίσως, μιάμιση ώρα - δεν θα αντιμετωπίσει το συγκεκριμένο πρόβλημα. Ώσπου να βρεθεί καλύτερη λύση, προτείνεται με επιφυλάξεις.
Το Omega: The Beginning είναι ένα είδος οπτικοποιημένης διαδραστικής νουβέλας με θέμα την εφηβική φιλία και τον εκφοβισμό, σε σκηνοθεσία του Matteo MT Ridolfi και σενάριο του ίδιου και του αραβικής καταγωγής ποιητή Houssam El Merkhi, σε μια ιδέα του οποίου, μάλιστα, βασίστηκε. Σε τρεις πράξεις/επεισόδια με χαρακτηριστικά πρωτότυπη εικαστική αντίληψη, γεμάτα νεανική ευαισθησία, μαύρο υπερβατικό χιούμορ, μυστήριο και ανατροπές, το ευπρόσδεκτα ιδιάζον αυτό βιντεοπαιχνίδι μας αφηγείται την ιστορία δυο αγοριών - του ατίθασου, αθυρόστομου μελαχρινού Scott και του κατάξανθου "φευγάτου" Teni με τις καλλιτεχνικές τάσεις - που ήταν γείτονες, συμμαθητές και κολλητοί από παιδιά, αλλά οι δρόμοι τους χώρισαν όταν ο δεύτερος έχασε το ένα του πόδι σε τροχαίο ατύχημα. Χρόνια αργότερα, βρίσκουμε τον Scott να ψάχνει απεγνωσμένα τον Teni, ενώ μια σκοτεινή μορφή τους παρακολουθεί αθέατη, θέλοντας το κακό τους και μηχανορραφώντας πίσω απ' την πλάτη τους... Aπό τη Monkeys Tales Studio που πριν τρία χρόνια μας έδωσε το συγκινητικό The NADI Project (με το οποίο είχα ασχοληθεί σε προηγούμενη δημοσίευση της στήλης) και πιο πρόσφατα το εξαιρετικά ιδιότυπο και ενδιαφέρον PROTOThYPE_a love story. Προς το παρόν διατίθεται μέσω Steam το demo και περιμένουμε την επίσημη κυκλοφορία.
Ο Paul Lopez (Antonio Banderas), ξεπεσμένος, αλκοολικός και απένταρος μεσήλικας συγγραφέας, ανήμπορος να διαχειριστεί την εγκατάλειψη από τη σύζυγό του, σε αγωνιώδη αναζήτηση έμπνευσης αλλά και αγοραστών για το σπίτι του, φλερτάρει κάπως αδέξια τη γοητευτική κτηματομεσίτρια Laura (Piper Perabo), που έχει αναλάβει την πώληση. Το αμήχανο πρώτο ραντεβού τους σε εξοχικό εστιατόριο διακόπτεται βίαια από την επίθεση ενός φορτηγατζή (Brian Goodman), με τον οποίο ο Paul είχε τσακωθεί στο δρόμο λίγο πριν. Η κατάσταση σώζεται χάρη στην αναπάντεχη παρέμβαση του Jack (Jonathan Rhys Meyers), ενός όμορφου και αινιγματικού νεαρού ταξιδιώτη που "καθαρίζει" αυτόκλητος για λογαριασμό του Paul, ξαποστέλνοντας κακήν κακώς τον οξύθυμο οδηγό. Προκειμένου να τον ευχαριστήσει, ο Paul του προσφέρει φιλοξενία στο σπίτι του, δίχως να θορυβείται ιδιαίτερα από τις εμφανείς εμμονές και ιδιορρυθμίες του Jack, ούτε από την αυθόρμητη παραδοχή του πως έχει κάνει φυλακή. Παράλληλα, οι ειδήσεις του ραδιοφώνου και οι τίτλοι των εφημερίδων μάς ενημερώνουν για τη δράση ενός κατά συρροήν δολοφόνου γυναικών, που παραμένει ασύλληπτος και του οποίου τα θύματα δεν βρέθηκαν ποτέ. Ενώ ο Paul βαλτώνει όλο και πιο απελπιστικά στο δημιουργικό του αδιέξοδο, ο Jack βάζει σκοπό να τον ξεκολλήσει, εκτελώντας οικειοθελώς χρέη... νοικοκυράς, αναγκάζοντας τον Paul να κόψει το ποτό και να στρωθεί στη δουλειά και δίνοντάς του ιδέες κυριολεκτικά βγαλμένες απ' τη ζωή - και όχι, φυσικά, με τον πλέον λογικό ή πολιτισμένο τρόπο...
Ένα αεροπορικό ατύχημα χωρίζει με τραγικό τρόπο ένα αγαπημένο ζευγάρι, τον Stanley και τη Leonore, που πάνω στην απελπισμένη φυγή τους - δεν ξέρουμε ακόμα από ποιον ή τι - χάνονται σε μια απόκρημνη χιονοσκέπαστη περιοχή αγνοώντας την τύχη ο ένας του άλλου. Εμείς παίζουμε από την πλευρά του Stanley, ο οποίος έχει πάθει αμνησία και πασχίζει να ανασυναρμολογήσει ένα όχι και τόσο αθώο, απ' ό,τι φαίνεται, παρελθόν συλλέγοντας μισοκαμένα αντικείμενα και σελίδες από το ημερολόγιο της Leonore, που σκορπίστηκαν σε μια χαώδη έκταση αφιλόξενου εδάφους. Εχθρικές έως θανατηφόρες καιρικές συνθήκες, πλήθη από μισοψόφιες ξεβρασμένες τσούχτρες και σκελετούς γιγάντιων προϊστορικών ζώων, απότομα μονοπάτια και καταπαγωμένα νερά είναι μερικά μόνο από τα εμπόδια που συναντά ο Stanley αναζητώντας απεγνωσμένα τη γυναίκα του, ενώ ο χρόνος δεν μετρά υπέρ τους... Εμπνευσμένο από τη μια και μοναδική όπερα που έγραψε ο Beethoven, η οποία δανείζει και τον τίτλο της στο εξαιρετικά πρωτότυπο, αγχωτικά συναρπαστικό αυτό παιχνίδι, το Fidelio Incident αναφέρεται δίχως να "χρυσώνει" το χάπι στην πρόσφατη αιματοβαμμένη ιστορία της Ιρλανδίας. Δεν πρόκειται όμως τόσο για πολιτικό σχόλιο, όσο για μια ανελέητη ψυχολογική "ανασκαφή" που ξεψαχνίζει το υποσυνείδητο και τα απομεινάρια μνήμης ενός συμμέτοχου σε φονικές πράξεις βίας, με προκάλυμμα τα ευγενή ιδεώδη του απελευθερωτικού αγώνα. Οι αιτίες όμως που τον υποκίνησαν - και, στην ουσία, τον εξώθησαν - ήταν κάθε άλλο παρά ευγενείς. Αν και το γραφικό περιβάλλον (οι επιβλητικοί ογκόλιθοι σε κυκλικούς σχηματισμούς, τα σπήλαια με τα "υγρά" ιριδίζοντα χρώματα, τη σχεδόν απειλητικά φρέσκια και "ζωντανή" υδρόφιλη βλάστηση και τα μυστηριώδη χαράγματα στα τοιχώματά τους, τα υπόγεια καταφύγια με τους δαιδαλώδεις διαδρόμους) παραπέμπει απροκάλυπτα στο Dear Esther και το Kholat, η πλοκή διαφοροποιείται έντονα και ευπρόσδεκτα, οδηγώντας μας μέσα από διαδοχικά, ονειρικά/εφιαλτικά flash backs προς την τελική ανατροπή (ενδιαφέρον είναι πως την ίδια εποχή έτυχε να πέσουν στα χέρια μου τουλάχιστον δύο άλλα παιχνίδια - το προαναφερθέν Dear Esther και το εικαστικά οργιώδες ρωσικό The Last Dream, το οποίο αξίζει επίσης μια αναλυτικότερη παρουσίαση - με παρόμοιο εύρημα στο φινάλε τους). Αρκετά σύντομο ώστε να μην κουράζει και αρκετά "ζουμερό" ώστε να μην κάθεται απλώς στο δόντι, με τις καθαρές εκφραστικές φωνές των Glenn Keogh (Sons of Anarchy, Scorpion) & Bess Harrison (Memory, The Temple) και το εξαίσιο soundtrack του πιανίστα και συνθέτη συμφωνικής μουσικής Michael Krikorian, το Fidelio Incident μας χαρίζει κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα υπαρξιακής αγωνίας και αισθητικής απόλαυσης, που δεν θα αφήσει παραπονεμένους ως και τους απαιτητικούς φίλους του είδους.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (24.12.18) και ΕΔΩ.
Ένα νεαρό ζευγάρι, ο Victor και η Alicia (που βρίσκεται στις αρχές της εγκυμοσύνης της), μετακομίζουν σ' ένα ευρύχωρο, αλλά όχι και τόσο καλοδιατηρημένο διαμέρισμα στην πόλη, προκειμένου να διευρύνουν τις επαγγελματικές τους προοπτικές. Μια σειρά από ύποπτα γεγονότα και ευρήματα ωθούν τον Victor να ερευνήσει τις δραστηριότητες και το παρελθόν του σπιτονοικοκύρη τους και διαχειριστή της πολυκατοικίας, ενός παράξενου, μοναχικού ηλικιωμένου που κρατά επτασφράγιστο το γραφείο του και τα υπόγεια του κτηρίου. Σίγουρος ότι πρόκειται για την κλασική περίπτωση αργόσχολου "ματάκια", ο Victor καταφέρνει να αποκτήσει πρόσβαση στις "απαγορευμένες" περιοχές της πολυκατοικίας ώστε να τον πιάσει στα πράσα. Αυτό όμως που θα ανακαλύψει, θα του γυρίσει κυριολεκτικά τον κόσμο ανάποδα... Με χαριτωμένες, "εντέχνως άτεχνες" φιγούρες και σκηνικά απίστευτης ομορφιάς, κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου από πλαστελίνη και χαρτόνι και χρωματισμένα στο χέρι, η ανερχόμενη σουηδική ομάδα σχεδιαστών Cockroach Inc. (με επικεφαλής τους Anders Gustaffson και Erik Zaring) μας αφηγείται μια "δύσκολη" όσο και καθηλωτική ιστορία υπαρξιακής αγωνίας και αναζήτησης, αντλώντας έμπνευση από τις αρχές του Ινδουισμού και της νιτσεϊκής φιλοσοφίας, καθώς και από την ποίηση του Mearns, του Larkin, του Blake και του Carroll και φυσικά, το απαράκαμπτο σύμπαν του Lovecraft. Μη σας ξεγελά η συντομία, το χιούμορ και η (σχετική) απλότητα των γρίφων στο πρώτο από τα έξι συνολικά επεισόδια του Dream Machine. Από το δεύτερο και μετά, ετοιμαστείτε για ένα τρικυμιώδες, ολοένα και πιο σουρεαλιστικό ταξίδι σε κόσμους επώδυνα οικείους και μαζί επικίνδυνα πρωτόγνωρους, όπου το όνειρο και το υποσυνείδητο, η φαντασίωση, η αλληγορία και το ποιητικό παράλογο εισχωρούν με απρόβλεπτους τρόπους στην πραγματικότητα (ή έστω ό,τι συμβατικά θεωρούμε πραγματικότητα) και της αλλάζουν τον αδόξαστο. Δίκαια το άκρως ιδιότυπο αυτό παιχνιδάκι απέσπασε βραβεία και διακρίσεις και μάλιστα χαρακτηρίστηκε "αριστούργημα" από τους συνήθως φαρμακόγλωσσους συγκρατημένους κριτικούς του είδους. Οι φανατικοί των adventure - και όχι μόνο - θα αναγνωρίσουν τα παμπόνηρα κλεισίματα του ματιού σε προγενέστερα εμβληματικά παιχνίδια όπως το Sanitarium, ο Gabriel Knight, ο Duke Nukem και αρκετά άλλα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (25.11.18) και ΕΔΩ.
Ο τίτλος του παιχνιδιού ("μαντείο" στα Αγγλικά) προϊδεάζει πιθανώς για κάτι προς το μεταφυσικότερον, ενώ η λαμπερή χρωματική παλέτα των τοπίων δίνει εκ πρώτης όψεως ειδυλλιακή εντύπωση. Στην ουσία, ωστόσο, πρόκειται για μια "εσωτερική", προσωπική αναδρομή η οποία βαθμηδόν παίρνει τροπή κάθε άλλο παρά "ρομαντική" ή ευφρόσυνη. Ο πρωταγωνιστής, άλλωστε - και αφηγητής της ιστορίας - δεν κάνει και πολλά εκτός απ' το να περιφέρεται αδιάκοπα και ακούραστα στις κοιλάδες, στα βουνά και στις ακρογιαλιές ενός εγκαταλελειμμένου, απροσδιόριστου γεωγραφικά νησιού, εξερευνώντας ερειπωμένα μνημεία εξίσου ακαθόριστης εποχής και τεχνοτροπίας και αναπολώντας τα στάδια της σχέσης του με τη γυναίκα που του κατέστρεψε τη ζωή. Κάθε "σταθμός" φέρνει ολοένα και εντονότερα στην επιφάνεια τη συσσωρευμένη οργή και εκδικητικότητα του ήρωα, μετουσιώνοντας την ήρεμη και ευχάριστη αρχικά περιπλάνησή του σε πικρό, σκοτεινό ταξίδι με ξεκάθαρα δυσοίωνη κατάληξη. Βασισμένο στη μηχανή της Unity, το Oracle είναι κατά κύριο λόγο ένας "προσομοιωτής βαδίσματος" (walking simulator) σχεδόν χωρίς αλληλεπίδραση του παίκτη με το εικονικό περιβάλλον του παιχνιδιού. Αναρωτιέμαι αν η παράδοξη επιλογή του προγραμματιστή (Constantin Nicorescu) να επεκτείνει τις διαδρομές ως και κάτω απ' το νερό, δίχως μάλιστα την παραμικρή ανάγκη οξυγόνου (εδώ οφείλω να επισημάνω το ποιητικά σουρεαλιστικό εφέ της συγχώνευσης ξηράς και βυθού σε έναν εξαίσιο υβριδικό βιότοπο με ολάνθιστη υποβρύχια βλάστηση που πότε πότε ξεμυτίζει απ' την επιφάνεια της θάλασσας) και να μετατρέπει τις πτώσεις από γκρεμό σε... αναίμακτο τρέξιμο κατά μήκος των κάθετων βράχων, έγινε με σκοπό να παρακαμφθούν άλλοι τεχνικοί σκόπελοι, ή εξυπηρετεί το υπόβαθρο της κεντρικής ιδέας - πάνω σ' αυτό έχω μια θεωρία, αλλά δεν θα την αναλύσω προς αποφυγήν χαλάστρας (spoiler). Οι θέσεις των καλοφτιαγμένων, αρκούντως σκιαχτερών μνημείων είναι σχετικά εύκολες στον εντοπισμό και όχι ιδιαίτερα δυσπρόσιτες (εκτός από το υπέροχα σχεδιασμένο παλιό ορυχείο και ένα δυο ακόμα σημεία που μάταια εξάπτουν την περιέργεια, αφού δεν είναι καν προσβάσιμα). Αν και εξαιτίας των ασαφειών της πλοκής (σε σενάριο της Ioana Serban) και του κάπως απότομου φινάλε, το Oracle θυμίζει μάλλον demo παρά ολοκληρωμένο project, η εμπειρία στο σύνολό της είναι ευπρόσδεκτα εμβυθιστική, αναπληρώνοντας την έλλειψη δράσης με την υποβλητικότητα των γραφικών (Alex Dumitrache & Sami Al Nayef) και του soundtrack, τη ζωντάνια της ηχητικής επένδυσης και την ωραία εκφραστική φωνή του Brynjar Gunnarsson.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (24.8.17) και ΕΔΩ.
"Σε τι εφιάλτη είχα παγιδευτεί; Σε τι παραίσθηση; Ζόρισα τον εαυτό μου να ξυπνήσει. Μα από τι, και σε τι; Ποιο ήταν το όνειρο και ποια η πραγματικότητα; Αυτό που εδώ και τώρα βίωνα, ήταν χίλιες φορές πιο έντονο, πιο ζωντανό απ' ό,τι νόμιζα για "αληθινή" μου ζωή. Και "ξυπνώντας", τι μου έμελλε ν' αντικρίσω; Άλλη μια ύπουλη πλάνη ομαλότητας - ό,τι, τέλος πάντων, σήμαινε "ομαλότητα" για μένα - που καραδοκούσε να εξελιχθεί σε παράνοια;"
Ωραίο ατμοσφαιρικό παιχνιδάκι διεθνούς συμπαραγωγής, από την εξ Αργεντινής ανεξάρτητη Senscape σε συνεργασία με τις CBE Software, Digital Media Workshop, Guys from Andromeda & Infamous Quests. Ο πρωταγωνιστής του, ένας ξεπεσμένος συγγραφέας, βρίσκεται in media res κλεισμένος σε ένα ξύλινο σπίτι στο δάσος, πασχίζοντας να θυμηθεί τι του συνέβη και να ανασυνθέσει το πρόσφατο παρελθόν του μέσα από τις αναμνήσεις που του φέρνουν τα αντικείμενα γύρω του. Η Serena του τίτλου δεν είναι άλλη από τη σύζυγο του ήρωα, η οποία έχει προφανώς εξαφανιστεί κάτω από μάλλον ανησυχητικές συνθήκες (το όνομά της αποτελεί φόρο τιμής στην ακτιβίστρια Serena Nelson, ένθερμη υποστηρίκτρια των ανεξάρτητων παιχνιδιών adventure, η οποία αντιμετώπισε συστηματική παρενόχληση όταν αποκαλύφθηκε ότι έχει πραγματοποιήσει αλλαγή φύλου). Όσες εκπλήξεις μπορεί να χωρέσει το σενάριο ενός παιχνιδιού που ζήτημα να διαρκεί ένα μισάωρο και εκτυλίσσεται μέσα σε δυο όλα κι όλα δωμάτια, οι δημιουργοί της Serena τις σκαρφίζονται και τις "ξετινάζουν" με ανενδοίαστο κέφι, χαρίζοντάς μας το οπτικοποιημένο και διαδραστικό αντίστοιχο ενός ευφυούς διηγήματος μυστηρίου: η ιστορία θα μπορούσε να είχε γραφτεί από τον Poe ή τον Oscar Wilde, τους οποίους εξάλλου τιμά με πανούργα κλεισίματα του ματιού. Το κλειδί της υπόθεσης είναι οι σκέψεις και οι διαπιστώσεις του κεντρικού χαρακτήρα (στον οποίο δανείζει τη φωνή του ο βετεράνος σχεδιαστής και σεναριογράφος βιντεοπαιχνιδιών Josh Mandel, πρώην συνεργάτης της θρυλικής Sierra) που επηρεάζουν όχι μονάχα την εξέλιξη της πλοκής, αλλά και το "άψυχο" περιβάλλον. Μοναδική αιτία "γκρίνιας" από την πλευρά μου, η τάση της κάμερας να περιστρέφεται αυτοβούλως και ασταμάτητα αν τυχόν δεν τοποθετήσουμε τον κέρσορα ακριβώς στο σημείο που πρέπει ώστε να μετακινηθούμε μέσα στο χώρο. Κατά τα άλλα, το έξυπνο και αρκετά πρωτότυπο αυτό παιχνίδι - που διατίθεται μάλιστα εντελώς δωρεάν μέσω Steam - προτείνεται ανεπιφύλακτα στους φίλους του είδους και ιδίως στους νεοφώτιστους (ή τους ενδιαφερόμενους, πλην αμύητους).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (24.12.18) και ΕΔΩ.
Σ' έναν άλλο τόπο και χρόνο, ξυπνάς ξεβρασμένος στην ακτή κάποιου μυστηριώδους νησιού, προπύργιου - ή κρησφύγετου - μιας ομάδας λαμπρών επιστημόνων που όμως έχουν γίνει όλοι άφαντοι. Είσαι εξόριστος, προδομένος μα και προδότης. Πάσχεις από μια απροσδιόριστη, θανάσιμη μολυσματική ασθένεια, της οποίας τη θεραπεία πρέπει να ανακαλύψεις για να γιατρευτείς και ο ίδιος πριν φύγεις από το νησί. Και το όνομά σου είναι Robert Hughes.
Δυο νεαροί φίλοι, ο Philip (Axel Boyum) και ο Henning (Odin Waage) γίνονται μάρτυρες ενός αποτρόπαιου φονικού. Ο φόβος για αντίποινα από τον αδίστακτο δράστη τους εμποδίζει να το καταγγείλουν - αυτό όμως δεν είναι το μοναδικό μυστικό που πρέπει με κάθε θυσία να φυλάξουν... Καλογυρισμένο τηλεοπτικό thriller έξι ωριαίων επεισοδίων, από τους Νορβηγούς Jarl Emsell Larsen (ιδέα & σενάριο) και Kathrine Valen Zeiner (σκηνοθεσία), του οποίου η φετινή αμερικανική βερσιόν έχει ήδη αρχίσει να προβάλλεται, καθιστώντας τις όποιες συγκρίσεις αναπόφευκτες. Αμόλυντη προς το παρόν απ' την υπερατλαντική μάστιγα της πολιτικής ορθότητας, η σκανδιναβική τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή δεν δειλιάζει μπροστά στην αμείλικτα ρεαλιστική απεικόνιση της ανθρώπινης τραγικωμωδίας σε κάθε πεδίο έκφανσής της. Ο καθημερινός εφιάλτης των δυο παιδιών που έχουν επωμιστεί δυσβάστακτο για την ηλικία τους φορτίο ξεδιπλώνεται με όλη τη μελοδραματική υπερβολή και τα χαώδη σκαμπανεβάσματα της εφηβικής ψυχοσύνθεσης. Ο γλυκός και πολυτάλαντος Boyum (Ingen Grunn til Panikk, Black Widows) ενσαρκώνει σπαρακτικά τον εύθραυστο, "προβληματικό" λόγω συνθηκών και περιθωριοποιημένο Philip - "αγνώστου πατρός" και ναρκομανούς μητρός (Cecilie A. Mosli), πρόσφατα υιοθετημένο από την αδέκαστη αστυνόμο Helen Sikkeland (υπέροχη η Anneke von der Lippe) και τον ψυχοπονιάρη αγρότη σύζυγό της, Sven (Bjorn Skagestad) - απέναντι στον εξωτερικά ψυχρό, αθλητικό και δημοφιλή στους συμμαθητές του Henning του Waage (Hvaler, Svartsjon). Και όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί βέβαια είναι ένας κι ένας στους ρόλους τους, ζωντανεύοντας με πάθος και αληθοφάνεια μια πλοκή που αργεί λίγο να πάρει μπρος και συχνά "σκοντάφτει" κάπως άγαρμπα (εδώ οφείλω με μισή καρδιά να παραδεχτώ πως αν δεν είχα παρακολουθήσει τον "πιλότο" της αμερικανικής εκδοχής πριν το νορβηγικό πρωτότυπο, ίσως θα είχα δυσκολευτεί να βγάλω άκρη απ' την υπόθεση: μ' όλη του την αναμενόμενη επεξηγηματικότητα και το πολιτικά ορθό "λουστράρισμα", το remake δείχνει πιο "ξεσκαρταρισμένο" και στέρεα ανεπτυγμένο από δραματουργική άποψη), βαθμιαία ωστόσο κερδίζει και απορροφά το θεατή. Για μια ακόμα φορά, δεν μπόρεσα να μη διαπιστώσω την έντονη έως οργανική παρουσία των μηχανόβιων συμμοριών σε σκανδιναβικό έργο - οι οποίες φαίνεται πως στις χώρες αυτές είναι κράτος εν κράτει, με δικό τους κώδικα δικαιοσύνης και τιμής που αγνοεί, αν όχι υπερβαίνει την έννομη τάξη. Η ελαφρώς... κομπογιαννίτικη ανατροπή του φινάλε σχεδόν συγχωρείται, καθώς το βάρος πέφτει μάλλον στις διαπροσωπικές συνέπειες της εγκληματικής πράξης παρά στην εξιχνίαση και τα κίνητρά της. Ξεχωριστή μνεία για έναν απ' τους πιο ελκυστικούς "κακούς" που έδειξε ποτέ η οθόνη, τον επιβλητικότατο λόγω εμφάνισης όσο και αναστήματος Per Kjerstad (Hotel Caesar, Erobreren), όπως και στην ταιριαστά δύσθυμη, "κλειστοφοβική" φωτογραφία του ειδικευμένου κυρίως σε ντοκιμαντέρ Lars Vestergaard (Unit One, Millionaire Motors).
"Ζούμε στον κόσμο που μας αξίζει". Με αυτό το motto και με τη σχεδόν ψιθυριστή ρυθμική απαγγελία του Leonard Cohen στο Nevermind (από το περσινό του άλμπουμ Popular Problems) να συνοδεύει ανατριχιαστικά τα ζοφερά, βουτηγμένα σε "βιομηχανικούς" τόνους κόκκινου, πράσινου και μπλε φόντα των τίτλων της, η πολυαναμενόμενη δεύτερη σεζόν της τηλεοπτικής σειράς ανθολογίας True Detective ξεχνά το νωχελικό τέμπο και το ασφυκτικά ποτισμένο απ' την υγρή ζέστη του αμερικανικού Νότου κλίμα μεταφυσικού τρόμου της πρώτης, για να μας προσεδαφίσει απότομα στoυς σιδηροδρόμους της Καλιφόρνιας και στην καρδιά μιας αλλόκοτης, απελπιστικά μπερδεμένης υπόθεσης δολοφονίας. Τόσο μάλιστα αλλόκοτης και απελπιστικά μπερδεμένης, ώστε ακόμα και ο σεναριογράφος Nic Pizzolato (The Killing, Galveston) φαίνεται πως τα βρήκε σκούρα και κόντεψε να τα παρατήσει στο δεύτερο κιόλας επεισόδιο. Οι παθιασμένες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό τρίο (Colin Farrell, Rachel McAdams και Taylor Kitsch) και τον απρόσμενα επαρκή έως απολαυστικό σε κόντρα ρόλο Vince Vaughn (Ψυχώ, Το Κελί) δίνουν πνοή σε μια ενδιαφέρουσα αλλά "δυσκίνητη" και αχρείαστα πολυσχιδή πλοκή, που θα λειτουργούσε ίσως πιο αποτελεσματικά ως καθαρόαιμο πεζογράφημα. Στοιχεία και θέματα του προηγούμενου κύκλου (ονόματα προσώπων και τοποθεσιών, η έλλειψη ευκρινών ηθικών και ιδεολογικών ορίων, η υφέρπουσα ερωτική έλξη μεταξύ των κεντρικών χαρακτήρων) βρίσκουν εδώ ακριβείς ή κατά προσέγγιση αντιστοιχίες και συχνά την ευθαρσή πραγμάτευση και ολοκλήρωσή τους, χωρίς παρ' όλα αυτά να καταφέρνουν να αφομοιωθούν σε ένα συμπαγές σύνολο. Αν και ομολογουμένως γοητευτικές, οι ηθελημένες ή μη αναφορές στον David Lynch (ιδίως στον Ύποπτο Κόσμο του Twin Peaks και την Οδό Mulholland) δεν χρησιμεύουν παρά στο να εντείνουν την περιρρέουσα σύγχυση, προδίδοντας μια (μάλλον κερατιάτικη) διεκπεραιωτική αμηχανία. Η τελευταία πιθανώς οφείλεται στην επιστράτευση έξι διαφορετικών σκηνοθετών (Daniel Attias, John Crowley, Justin Lin, Janus Metz Pedersen, Jeremy Podeswa και Miguel Sapochnik) για τα οχτώ μόλις επεισόδια της σεζόν, ενώ η παντελώς ανεξήγητη συμμετοχή της παντελώς ανεξήγητα δημοφιλούς Τεξανής τραγουδοποιού Lera Lynn στο ρόλο του... εαυτού της (με παντελώς ανεξήγητα μονίμως γδαρμένα γόνατα) κάθε άλλο παρά βοηθά την κατάσταση. Ευτυχώς, κάπου προς το φινάλε τα πράγματα αρχίζουν να στρώνουν, αφήνοντάς μας τουλάχιστον με μια όχι τελείως απογοητευτική εντύπωση. Ας είναι καλά οι αρχαίοι Έλληνες τραγικοί και ο Βάρδος, που σκέφτηκαν όλα τα κόλπα δραματουργικού "ξελασπώματος" πριν από μας για μας.
"Αν είχα έναν κόσμο δικό μου, όλα θα ήταν παράλογα. Τίποτα δεν θα ήταν όπως είναι, γιατί τα πάντα θα ήταν όπως δεν είναι. Και αντίστροφα, όπως είναι δεν θα ήταν και όπως δεν είναι, θα ήταν. Καταλαβαίνεις;"
Λίαν απροσδόκητη, αμιγώς ντόπια ασπρόμαυρη οπτικοποίηση του κλασικού αριστουργήματος της δύσμοιρης Charlotte Bronte, της οποίας τα κοκαλάκια έστειλαν τον Keith Moon αδιάβαστο την αποφράδα εκείνη μέρα που η εν λόγω "ταινία" - πολλαπλασιάστε τα εισαγωγικά κατά βούληση - βγήκε στις αίθουσες. Μια ακόμα άκρως παράδοξη περίπτωση μυθιστορήματος με υποδειγματική δομή και συγκρότηση, που για ακατανόητους λόγους μετατράπηκε σε εξωφρενική ασυναρτησία. Εκτός και αν η αφίσα παραπλεύρως ΔΕΝ περιέχει τυπογραφικό (;) λάθος και υπεύθυνη για την πρώτη ύλη του πονήματος είναι όντως κάποια κ. "BronDEe" (sic), με αγρίως πειραματικές διαθέσεις και σαφή εθισμό στα ληγμένα. Λοιπόν, με κράχτες δυο σημαίνοντα για την εποχή ονόματα (Μάνο Κατράκη και Χριστίνα Σύλβα) στους κύριους ρόλους, άλλα δυο τρία κάπως αναγνωρίσιμα (Ηλέκτρα Παπαθανασίου, Σταύρο Χριστοφίδη, Μιχάλη Νικολόπουλο) στους δευτερεύοντες και πιθανώς το σόι ή/και τους γνωστούς του στους υπόλοιπους, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Γιώργος Λόης (Οι Κατατρεγμένοι, Δεν Έχω Δρόμο να Διαβώ) αφήνει εδώ τις ευρωπαϊκές επιρροές (που λέει ο λόγος) και τα ευγενή διεθνιστικά του ιδεώδη να τον παρασύρουν σε ένα απερίγραπτο όργιο υφολογικού συγκρητισμού όσο και πραγματολογικού σουρεαλισμού. Δεν θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες για να μην κάνω χαλάστρα, διότι είναι κρίμα - τέτοιου είδους σοκ μπορεί να λειτουργήσουν ως και θεραπευτικά. Πάντως όποιος δεν έχει διαβάσει το βιβλίο ή δεν γνωρίζει την υπόθεση, δεν πρόκειται να βγάλει άκρη απ' την (ανύπαρκτη) πλοκή της κατά Λόη κινηματογραφικής εκδοχής. Όσοι πάλι το έχουν διαβάσει, δεν θα τους μείνει τρίχα στο κεφάλι. Και μια και μιλάμε για τρίχες, η μόνη αληθινή πρωταγωνίστρια - που μάλιστα αδίκως στερήθηκε μια περίοπτη θέση στους τίτλους - της εγχώριας Jane Eyre είναι η κορακάτη περούκα του (και καλά) Rochester: έχει δική του ζωή αυτό το πράγμα, δεν κάθεται ποτέ σε μια μεριά και μ' έναν περίεργο τρόπο, κάνει το κρανίο του συχωρεμένου του Κατράκη (Κονσέρτο για Πολυβόλα, Ταξίδι στα Κύθηρα) να μοιάζει σαν να συρρικνώνεται βαθμηδόν (τύφλα να 'χουν ο Corman, ο Argento και ο Carpenter μαζί). Αν επείγεστε να μαζοχιστείτε για μια ώρα και κάτι που περνά κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο ή να φτιάξετε καινούργιο συκώτι, βρείτε ένα αντίτυπο και απολαύστε το με παρέα (για ηθική συμπαράσταση) και τις ψυχοτρόπους ουσίες της αρεσκείας σας. Για τυχόν μη αναμενόμενες συνέπειες δεν ευθύνομαι.
Πριν εκφραστώ σχετικά με τη συγκεκριμένη ταινία, οφείλω να ομολογήσω πως η πολυβραβευμένη, διεθνώς "ευπώλητη" Gillian Flynn (συγγραφέας του ομότιτλου μυθιστορήματος στο οποίο βασίστηκε το φιλμ και σεναριογράφος του τελευταίου) είναι κατά τη γνώμη μου αδικαιολόγητα υπερτιμημένη. Στεγνό και άνευρο γράψιμο, δίχως καμιά ειδοποιό σφραγίδα - ή, μάλλον, με ένα ανεπεξέργαστο και αναφομοίωτο συνονθύλευμα από γνώριμα παραδειγματικά στυλ - και πλοκές ασυνάρτητες, γεμάτες "τρύπες" που βγάζουν μάτι. Με δυο λόγια, τα βιβλία της δεν διαβάζονται. Δεν ξέρω τι περίμενα από μια μεταφορά έργου της στη μεγάλη οθόνη, γεγονός πάντως είναι ότι αυτό που είδα, δεν το περίμενα. Σε σύγκριση πάντα με το κάτω του μετρίου πρωτότυπο, η ταινία είναι σχεδόν αριστουργηματική. Σχεδόν. Η σκηνοθετική μαεστρία του David Fincher (Se7en, Το Κορίτσι με το Τατουάζ), το πνιγηρά "ξεπλυμένο" παστέλ της φωτογραφίας (Jeff Cronenweth) που θυμίζει παλιές επιχρωματισμένες καρτ ποστάλ, η ιδιοφυής μουσική των Trent Reznor (Nine Inch Nails) & Atticus Ross (The Social Network, Days of Grace) και πάνω απ' όλα, η τρομερή από κάθε άποψη ερμηνεία της Rosamund Pike (Πέθανε μια Άλλη Μέρα, Ερωτευμένες Γυναίκες) στον κύριο ρόλο κάνουν ό,τι μπορούν για να καλύψουν τη χαλαρότητα και την αμήχανη διεκπεραίωση της υπόθεσης και ως ένα σημείο, το καταφέρνουν: η πρώτη θέαση ξεγελά χάρη στο άμεμπτο αισθητικά περιτύλιγμα, που μεταμφιέζει ένα ατσούμπαλο, αν όχι παιδαριώδες Άρλεκιν με κάποιες συμπαθητικές ανατροπές σε thriller αξιώσεων. Οι Ben Affleck (Pearl Harbor, Η Κατάσταση των Πραγμάτων) και Neil Patrick Harris (The Best and the Brightest, American Horror Story) δεν είναι στην καλύτερή τους φόρμα, αλλά γι' αυτό δεν φταίνε τόσο οι ίδιοι όσο η μάλλον απλοϊκή, ασταθής δομή των χαρακτήρων που υποδύονται. Αντίθετα, η θεατρική ηθοποιός Carrie Coon (Intelligence, The Leftovers) στην παρθενική της κινηματογραφική εμφάνιση και ο σκηνοθέτης και κωμικός Tyler Perry (Good Deeds, The Single Moms Club) δεν γινόταν να είναι πιο πειστικοί - αν και την παράσταση κλέβουν τελικά ο... γάτος του Affleck (διακριτικά απαράκαμπτη μασκότ) και ο προφανώς ανεξάντλητος καφές της Kim Dickens (Αόρατο Άγγιγμα, Οι Αγνοούμενοι).