Video Clips for orbitgenerator | silversun

DA/DF Instrumentals Video Clips - Playlist

Story Girl (2011)

Κέλτικη πανδαισία με baroque "παραδρομές"

Έκτο CD των αδελφών Gothard, τριών πολυτάλαντων νεαρών Αμερικανίδων που (ως τώρα, τουλάχιστον) ασχολούνται αποκλειστικά με τη μουσική, τους χορούς και γενικότερα την πολιτισμική κληρονομιά των Κελτών. Δώδεκα παραδοσιακά αλλά και πρωτότυπα ορχηστρικά - με το νοσταλγικό Willow's Waltz και το ξέφρενα ρυθμικό The Three Coins να αναδεικνύουν τη συνθετική δεινότητα και την ερμηνευτική δεξιοτεχνία της Willow, της Greta και της μόλις δεκαεφτάχρονης Solana - και τραγούδια όπου η έλλειψη χτυπητής ιδιαιτερότητας στη γλυκιά και αέρινη κατά τα άλλα υφή των φωνών τους αναπληρώνεται από τον έξυπνο καταμερισμό και την οργάνωση των φωνητικών. Στην επίσημη σελίδα τους αφήνεται να εννοηθεί πως (σχεδόν) τα πάντα, από τις ενορχηστρώσεις των κομματιών, το γύρισμα των βιντεοκλίπ και την προώθηση του υλικού τους ως τις χορογραφίες και την κατασκευή των κοστουμιών για τις ζωντανές εμφανίσεις τους περνούν απ' τα χέρια των ίδιων των κοριτσιών - και αν είναι όντως έτσι, στα αποδεδειγμένα καλλιτεχνικά τους προσόντα πρέπει να προστεθεί και ένα πρώιμα υπερανεπτυγμένο επιχειρηματικό δαιμόνιο. Η έκπληξη της αφηνιασμένης (και πιθανώς... ανιστόρητης) ostinata baroque πινελιάς στη διασκευή του πασίγνωστου και χιλιοτραγουδισμένου Scarborough Fair προδίδει μια διάθεση ανυπακοής στις μορφολογικές επιταγές του μουσικού είδους που υπηρετούν, η οποία αξίζει να εξερευνηθεί περισσότερο σε μελλοντικές δημιουργικές αναζητήσεις τους.

Sirens (Demo, 2009)

Πριν το μετά...

Και όμως, πρόκειται για ένα και το αυτό πρόσωπο. Εύλογα αδυνατεί να πιστέψει κανείς πως η εύθραυστη, νεραϊδένια φωνή και οι απόκοσμα αιθέριες μελωδίες είναι της ίδιας τραγουδοποιού που μας "ξεφούρνισε" φέτος το ιλουστρασιόν ευπώλητο Born to Die. Σύμφωνοι - το μακροσκελές, εξ ολοκλήρου ακουστικό demo με τον απόλυτα ταιριαστό τίτλο Sirens και την υπογραφή May Jailer (ένα ακόμα απ' τα καλλιτεχνικά προσωπεία της κατά κόσμον Elizabeth Grant) γίνεται πού και πού λίγο μονότονο και ίσως πέφτει βαρύ στο εθισμένο σε αγχωτικούς ρυθμούς και φευγαλέες εντυπώσεις κοινό των ημερών μας. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί τον ακραίο βαθμό γενικευμένης - εμφανισιακής ΚΑΙ φωνητικής (!) - "μετάλλαξης" που υπέστη προσφάτως η νεαρή δημιουργός προκειμένου να πλησιάσει τους εν λόγω ακροατές (και να ξελασπώσει τη δισκογραφική της εταιρία). Πρόκειται άραγε για ένα ταλαντούχο αλλά αφελές (ή αρρωστημένα φιλόδοξο) θύμα της μουσικής βιομηχανίας που εξαναγκάστηκε να "θάψει" τη φευγάτη ιδιοφυΐα του κάτω από ένα εκτυφλωτικό περίβλημα ψευτιάς, ή για μια έξυπνη επιχειρηματία που διάλεξε την πιο κατάλληλη εποχή (και προφανώς, τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο) για να προβληθεί και να τα οικονομήσει; Ακούγοντας το σχεδόν αριστουργηματικό Sirens (όπως και το άλλο πολύ όμορφο, "ανεπίσημο" δείγμα γραφής της) μετά το σχεδόν αφόρητο Born to Die, ειλικρινά δεν μπορώ να καταλήξω στο αν τη δουλεύουν ή μας δουλεύει.

Η Άφθαρτη Γοητεία του Εφήμερου - Δυο "Concept Albums" με Κοινό Παρονομαστή

I. ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ (2003)

Το 2003, ένα χρόνο πριν τη διάλυσή τους, οι Πυξ Λαξ έβγαλαν το "πολυσυλλεκτικό" άλμπουμ έκπληξη Χαρούμενοι στην Πόλη των Τρελών, με μάλλον... σουρεαλιστικές (ώστε να δικαιολογούν τον τίτλο) παρεμβάσεις από τους Μελίνα Τανάγρη, Ψαραντώνη, Eric Burdon (των Animals), Gordon Gano (των Violent Femmes), Steve Wynn (των Dream Syndicate) και Marc Almond - που όπως θα δούμε και πιο κάτω, επανακάμπτει με αρκετά παράδοξη συχνότητα στο άρθρο αυτό. Τους αγγλικούς στίχους για τα δημοφιλή, αν και αγνώριστα χάρη στις αναθεωρημένες ενορχηστρώσεις τραγούδια των Πυξ Λαξ που ερμηνεύουν οι επίτιμοι προσκεκλημένοι (πλην του Ψαραντώνη που συμμετέχει σε δυο προηγουμένως ανέκδοτα κομμάτια με ελληνικό στίχο, το ένα - Εμείς Κρασί δεν Ήπιαμε - σε ποίηση Γρυπάρη από τους Σκαραβαίους και Τερακότες) ανέλαβε (εύλογα) να γράψει ο Τόλης Φασόης των πάλαι ποτέ Sharp Ties, ο οποίος μεταμορφώνει άρδην τα ενίοτε πεζολογικά πρωτότυπα σε κομψές και ευφάνταστες ιμπρεσιονιστικές παραβολές και επιπλέον διασκευάζει - με όλη τη σημασία της λέξης - το κλασικό (I Can't Get No) Satisfaction των Stones.

Born to Die (2012)

Το γιαλαντζί glamour μιας (ακόμα) ντίβας διαίτης

To Fin de Siecle ουκ έρχεται μόνον. Φέρνει μαζί του ένα πολύχρωμο τσίρκο από ιδεολογικές και αισθητικές παραδοξότητες, ακρότητες και "ακροβασίες" που απεγνωσμένα πολεμούν να προσελκύσουν έστω την περιέργεια ενός απρόθυμου, μπουχτισμένου κοινού. Σε καιρούς μεταβατικούς και οξύμωρους, όπου ο άρτος χρησιμεύει σχεδόν αποκλειστικά ως μέσο πολιτικών εκβιασμών ενώ τα θεάματα (και τα ακροάματα) αφθονούν, η διεθνής βιομηχανία του "πλαστικού πολιτισμού" καταφεύγει σε παντός είδους δολώματα ώστε να ξαφρίζει το ραγδαία εξατμιζόμενο κομπόδεμα των απανταχού θυμάτων θαμώνων της, προσφέροντάς τους συγχρόνως το άλλοθι μιας δήθεν και εκ του ασφαλούς "αμφισβήτησης του κατεστημένου": η ανηλεής κρεατομηχανή που εν μια νυκτί κατασκευάζει και εξίσου εύκολα αποκαθηλώνει "είδωλα", φροντίζει να καταπνίγει κάθε ουσιαστική αντίδραση στον παρεμβατισμό της επιβάλλοντας ως και το τι οφείλουμε να θεωρούμε "εναλλακτικό".

A Mad Red Dial Albums Online

Dead Admiral Albums Online