Μαύρη Πεταλούδα (Black Butterfly, 2017)

Μια "Παγίδα Θανάτου" στο "Διαμέρισμα Μηδέν"

Ο Paul Lopez (Antonio Banderas), ξεπεσμένος, αλκοολικός και απένταρος μεσήλικας συγγραφέας, ανήμπορος να διαχειριστεί την εγκατάλειψη από τη σύζυγό του, σε αγωνιώδη αναζήτηση έμπνευσης αλλά και αγοραστών για το σπίτι του, φλερτάρει κάπως αδέξια τη γοητευτική κτηματομεσίτρια Laura (Piper Perabo), που έχει αναλάβει την πώληση. Το αμήχανο πρώτο ραντεβού τους σε εξοχικό εστιατόριο διακόπτεται βίαια από την επίθεση ενός φορτηγατζή (Brian Goodman), με τον οποίο ο Paul είχε τσακωθεί στο δρόμο λίγο πριν. Η κατάσταση σώζεται χάρη στην αναπάντεχη παρέμβαση του Jack (Jonathan Rhys Meyers), ενός όμορφου και αινιγματικού νεαρού ταξιδιώτη που "καθαρίζει" αυτόκλητος για λογαριασμό του Paul, ξαποστέλνοντας κακήν κακώς τον οξύθυμο οδηγό. Προκειμένου να τον ευχαριστήσει, ο Paul του προσφέρει φιλοξενία στο σπίτι του, δίχως να θορυβείται ιδιαίτερα από τις εμφανείς εμμονές και ιδιορρυθμίες του Jack, ούτε από την αυθόρμητη παραδοχή του πως έχει κάνει φυλακή. Παράλληλα, οι ειδήσεις του ραδιοφώνου και οι τίτλοι των εφημερίδων μάς ενημερώνουν για τη δράση ενός κατά συρροήν δολοφόνου γυναικών, που παραμένει ασύλληπτος και του οποίου τα θύματα δεν βρέθηκαν ποτέ. Ενώ ο Paul βαλτώνει όλο και πιο απελπιστικά στο δημιουργικό του αδιέξοδο, ο Jack βάζει σκοπό να τον ξεκολλήσει, εκτελώντας οικειοθελώς χρέη... νοικοκυράς, αναγκάζοντας τον Paul να κόψει το ποτό και να στρωθεί στη δουλειά και δίνοντάς του ιδέες κυριολεκτικά βγαλμένες απ' τη ζωή - και όχι, φυσικά, με τον πλέον λογικό ή πολιτισμένο τρόπο...

Keepsake (2006)

Γλυκόπικρη ιστορία φιλίας & ενηλικίωσης

Μια νεαρή μαθητευόμενη μάγισσα, η Lydia, γίνεται δεκτή στη σχολή για μάγους που διευθύνει ο αυστηρός χήρος πατέρας της παιδικής της φίλης Celeste. Φτάνοντας όμως στις εγκαταστάσεις, τις βρίσκει όλες κλειδαμπαρωμένες, δίχως ίχνος ζωής. Με τη βοήθεια του Zak, ενός φοβητσιάρη λύκου που μιλάει και... ισχυρίζεται ότι είναι μεταμορφωμένος δράκος, καθώς και του Mustavio, γραφικού πλανόδιου πραματευτή που έχει τακτικά πάρε δώσε με τη σχολή, πασχίζει να διαλευκάνει ένα μυστήριο που διαρκώς βαθαίνει και περιπλέκεται και να συναντήσει επιτέλους τη φίλη της... Φτιαγμένο με λιγοστά τεχνικά μέσα αλλά αστείρευτη φαντασία και αγάπη, με θαυμάσια γραφικά και μουσική επένδυση, το Keepsake αφηγείται μια τρυφερή όσο και γλυκόπικρη (χωρίς να γίνεται μελοδραματική) ιστορία φιλίας και ενηλικίωσης, με άμεσες και έμμεσες αναφορές στο οραματικό thriller Suspiria του Dario Argento κι ένα ανατρεπτικό και μαζί συγκινητικό φινάλε που παραπέμπει στον Μικρό Πρίγκιπα. Η μηχανή του (Crystal Space) θυμίζει αρκετά εκείνη με την οποία φτιάχτηκε το επίσης εμβληματικό Sanitarium, σε εξελιγμένη, ωστόσο, εκδοχή. Μοναδικό μελανό σημείο σε μια ονειρική, κατά τα άλλα, αισθητική εμπειρία είναι το επίμονο "κόλλημα" της εφαρμογής σε συγκεκριμένα σημεία, που για κάποιον εξωτικό λόγο διευθετείται με την αλλαγή της γλώσσας (όσοι καταλαβαίνουν Γαλλικά και επιλέξουν τους αντίστοιχους διαλόγους, θα διαπιστώσουν πως οι φωνές των γαλλόφωνων ηθοποιών είναι πολύ πιο ευχάριστες στο αυτί και ταιριαστές στους ήρωες). Πάντως στο σύνολό του το Keepsake είναι ένα συμπαθέστατο, γλυκύτατο παιχνιδάκι το οποίο αξίζει και με το παραπάνω να (ξανα)ανακαλύψουμε (πρωτοκυκλοφόρησε το 2006 και διανέμεται τώρα μέσω Steam), ενώ ειδικά οι λάτρεις των δύσκολων και πρωτότυπων γρίφων θα το καταευχαριστηθούν.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (30.6.19) και ΕΔΩ.

Θέλημα Θεού (Grâce à Dieu, 2018)

Το σκοτεινό προφίλ της ιεροσύνης

Ο Alexandre Guerin (Melvil Poupaud) είναι επιτυχημένος επαγγελματίας και αξιοζήλευτος οικογενειάρχης, πατέρας πέντε υποδειγματικών παιδιών και άψογος σύζυγος. Πίσω όμως απ' την ειδυλλιακή - ή, μάλλον, υπερβολικά ειδυλλιακή - αυτή εικόνα, κρύβεται ένα τραγικό μυστικό: όταν ήταν παιδί, ο Alexandre είχε υποστεί συστηματική σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση από τον Bernard Preynat (Bernard Verley, ο οποίος, κατά ειρωνική σύμπτωση, είχε υποδυθεί τον Ιησού στη δραματική κωμωδία του 1969 Ο Γαλαξίας), τον κοσμαγάπητο ιερέα της ενορίας του. Η είδηση ότι χρόνια αργότερα, ο εν λόγω κληρικός όχι μόνο δεν έχει αποσχηματιστεί, αλλά και εξακολουθεί να εργάζεται κοντά σε παιδιά, χωρίς ουδέποτε να του έχει ζητηθεί επίσημα λόγος για τις πράξεις του, δίνει στον Alexandre το έναυσμα να κινηθεί εναντίον του με κάθε έννομο τρόπο. Οι προσδοκίες του δεν αργούν να δεχτούν πλήγμα, καθώς το μεγαλύτερο - και εξοργιστικά αμετακίνητο - εμπόδιο που βρίσκει συνεχώς μπροστά του είναι η απροθυμία των εκκλησιαστικών αρχών να εξετάσουν και να αντιμετωπίσουν δραστικά το πρόβλημα: αν και εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να το αγνοήσουν, προτιμούν να το κουκουλώνουν επ' αόριστον ώστε να μη διακινδυνεύσουν την υπόληψή τους.

Τα Δάκρυα του Βουνού (2018)

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας

Με τον εξόχως ποιητικό τίτλο Τα Δάκρυα του Βουνού, ο πολυβραβευμένος ντοκιμαντερίστας και πρώην εκδότης του περιοδικού τέχνης Γραφή, Στέλιος Χαραλαμπόπουλος (Είδαν τα Μάτια μας Γιορτές, Τη Νύχτα που ο Fernando Pessoa Συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη), επιχειρεί μια κινηματογραφική μεταφορά της ομηρικής Οδύσσειας στις αρχές του 20ού αιώνα, ιστορούμενη σε flash back από έναν τυφλό βάρδο της εποχής του Εμφυλίου. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας είχε ήδη καταπιαστεί με τη σύζευξη αρχαίων μύθων και σύγχρονης πραγματικότητας σε προηγούμενο έργο του - με τον τίτλο Άδης (1996) και θέμα βασισμένο στο μύθο του Ορφέα - το οποίο είχε, μάλιστα, αποσπάσει πολλαπλές διακρίσεις στο διαγωνιστικό μέρος του κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και προβληθεί σε πλήθος άλλων, διεθνών καλλιτεχνικών διοργανώσεων. Στα Δάκρυα του Βουνού, ο Οδυσσέας και οι σύντροφοί του γίνονται ομάδα μαρμαράδων και το περιπετειώδες θαλασσινό ταξίδι τους μετατρέπεται σε μια ατέρμονη, μαρτυρική οδοιπορία στην κακοτράχαλη ηπειρωτική Ελλάδα.

UrbsTopia U & UrbsTopia Dys (2019)

Αστικές ουτοπίες & δυστοπίες

Η πόλη (urbs στα Λατινικά, εξ ου και το επίθετο "urban") αποτελεί ένα σύμπαν σε περίληψη, μια μονάδα που αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο σύνολο. Είναι ένας ζωντανός και εξελισσόμενος μικρόκοσμος με τους δικούς του εσωτερικούς, εγγενείς και περίπλοκους νόμους και κανόνες, τα μυστικά και τα μυστήρια που τον στοιχειώνουν, τους μύθους και τους θρύλους που τον καθορίζουν.

Devil's Gate (2017)

Ό,τι θεός, ή μη θεός, ή... ο Θεός βοηθός

Από πού να πιάσω και τι ν' αφήσω εδώ. Ένα μόνο έχω να πω: Κρίμα. Κρίμα στον ωραίο τίτλο και τη "γαργαλιστική" ιδέα που αποδεικνύεται πιο "ζόρικη" απ' όσο οι σχετικά πρωτάρηδες σεναριογράφοι (Peter Aperlo & Clay Staub - ο δεύτερος ευθύνεται και για τη σκηνοθεσία) ήταν, προφανώς, σε θέση να διαχειριστούν, με αποτέλεσμα να τους φύγει απ' τα χέρια και να πάθει ό,τι και ο δύσμοιρος, συμπαθέστατος πλην γκαντέμης συμπρωταγωνιστής (Shawn Ashmore, γνωστός και αγαπητός στους φίλους των βιντεοπαιχνιδιών από το πολυπαινεμένο Quantum Break και το παράλληλο, συμπληρωματικό ομότιτλο σίριαλ) της τηλεοπτικής Amanda Schull (Pretty Little Liars, Murder in the First), της οποίας η φάτσα, η κόμμωση και η μονίμως δυσκοίλια έκφραση - όπως και η προσεγμένη, κατά τα άλλα, φωτογραφία του έμπειρου στο είδος Miroslaw Baszak (Pontypool, The Strain) - κραυγάζουν από μακριά "Scandi-noir του φτωχού". Κρίμα και για τις ευσυνείδητες προσπάθειες του φωτογενούς Milo Ventimiglia να στριμώξει το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του σ' έναν ρόλο τόσο ατσούμπαλα άνισο και ασυνεπή στον εαυτό του, ώστε η άρδην ανατροπή που τον αφορά φέρνει τελικά γέλιο αντί για σοκ. Έχω δε την υποψία ότι μέρος της φετινής, όγδοης σεζόν (Apocalypse) του American Horror Story παρωδεί, μεταξύ άλλων, αυτή συγκεκριμένα την ταινία. Οφείλω, ωστόσο, να αναγνωρίσω ένα απροσδιόριστο "κάτι" που σώζει το όλο εγχείρημα από τον πλήρη καταποντισμό - ίσως μια ειλικρίνεια προθέσεων που εμποδίζει τον αθέλητο σουρεαλισμό της υπόθεσης να υπονομεύσει την ατμοσφαιρικότητα του εικαστικού μέρους και κατορθώνει να κρατήσει, έστω και από μια κλωστή, το ενδιαφέρον. Το από φυσικού του σκιαχτερό πρόσωπο του ταλαντούχου μικρού Spencer Drever (Fargo, Strange Empire) θα στοιχειώνει για καιρό τους εφιάλτες μας.

The Fidelio Incident (2017)

Οράματα, ενοχές, ανατροπές

Ένα αεροπορικό ατύχημα χωρίζει με τραγικό τρόπο ένα αγαπημένο ζευγάρι, τον Stanley και τη Leonore, που πάνω στην απελπισμένη φυγή τους - δεν ξέρουμε ακόμα από ποιον ή τι - χάνονται σε μια απόκρημνη χιονοσκέπαστη περιοχή αγνοώντας την τύχη ο ένας του άλλου. Εμείς παίζουμε από την πλευρά του Stanley, ο οποίος έχει πάθει αμνησία και πασχίζει να ανασυναρμολογήσει ένα όχι και τόσο αθώο, απ' ό,τι φαίνεται, παρελθόν συλλέγοντας μισοκαμένα αντικείμενα και σελίδες από το ημερολόγιο της Leonore, που σκορπίστηκαν σε μια χαώδη έκταση αφιλόξενου εδάφους. Εχθρικές έως θανατηφόρες καιρικές συνθήκες, πλήθη από μισοψόφιες ξεβρασμένες τσούχτρες και σκελετούς γιγάντιων προϊστορικών ζώων, απότομα μονοπάτια και καταπαγωμένα νερά είναι μερικά μόνο από τα εμπόδια που συναντά ο Stanley αναζητώντας απεγνωσμένα τη γυναίκα του, ενώ ο χρόνος δεν μετρά υπέρ τους... Εμπνευσμένο από τη μια και μοναδική όπερα που έγραψε ο Beethoven, η οποία δανείζει και τον τίτλο της στο εξαιρετικά πρωτότυπο, αγχωτικά συναρπαστικό αυτό παιχνίδι, το Fidelio Incident αναφέρεται δίχως να "χρυσώνει" το χάπι στην πρόσφατη αιματοβαμμένη ιστορία της Ιρλανδίας. Δεν πρόκειται όμως τόσο για πολιτικό σχόλιο, όσο για μια ανελέητη ψυχολογική "ανασκαφή" που ξεψαχνίζει το υποσυνείδητο και τα απομεινάρια μνήμης ενός συμμέτοχου σε φονικές πράξεις βίας, με προκάλυμμα τα ευγενή ιδεώδη του απελευθερωτικού αγώνα. Οι αιτίες όμως που τον υποκίνησαν - και, στην ουσία, τον εξώθησαν - ήταν κάθε άλλο παρά ευγενείς. Αν και το γραφικό περιβάλλον (οι επιβλητικοί ογκόλιθοι σε κυκλικούς σχηματισμούς, τα σπήλαια με τα "υγρά" ιριδίζοντα χρώματα, τη σχεδόν απειλητικά φρέσκια και "ζωντανή" υδρόφιλη βλάστηση και τα μυστηριώδη χαράγματα στα τοιχώματά τους, τα υπόγεια καταφύγια με τους δαιδαλώδεις διαδρόμους) παραπέμπει απροκάλυπτα στο Dear Esther και το Kholat, η πλοκή διαφοροποιείται έντονα και ευπρόσδεκτα, οδηγώντας μας μέσα από διαδοχικά, ονειρικά/εφιαλτικά flash backs προς την τελική ανατροπή (ενδιαφέρον είναι πως την ίδια εποχή έτυχε να πέσουν στα χέρια μου τουλάχιστον δύο άλλα παιχνίδια - το προαναφερθέν Dear Esther και το εικαστικά οργιώδες ρωσικό The Last Dream, το οποίο αξίζει επίσης μια αναλυτικότερη παρουσίαση - με παρόμοιο εύρημα στο φινάλε τους). Αρκετά σύντομο ώστε να μην κουράζει και αρκετά "ζουμερό" ώστε να μην κάθεται απλώς στο δόντι, με τις καθαρές εκφραστικές φωνές των Glenn Keogh (Sons of Anarchy, Scorpion) & Bess Harrison (Memory, The Temple) και το εξαίσιο soundtrack του πιανίστα και συνθέτη συμφωνικής μουσικής Michael Krikorian, το Fidelio Incident μας χαρίζει κάτι παραπάνω από μιάμιση ώρα υπαρξιακής αγωνίας και αισθητικής απόλαυσης, που δεν θα αφήσει παραπονεμένους ως και τους απαιτητικούς φίλους του είδους.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (24.12.18) και ΕΔΩ.

The Dream Machine (2012)

Φροϊδικός εφιάλτης από πλαστελίνη & χαρτόνι

Ένα νεαρό ζευγάρι, ο Victor και η Alicia (που βρίσκεται στις αρχές της εγκυμοσύνης της), μετακομίζουν σ' ένα ευρύχωρο, αλλά όχι και τόσο καλοδιατηρημένο διαμέρισμα στην πόλη, προκειμένου να διευρύνουν τις επαγγελματικές τους προοπτικές. Μια σειρά από ύποπτα γεγονότα και ευρήματα ωθούν τον Victor να ερευνήσει τις δραστηριότητες και το παρελθόν του σπιτονοικοκύρη τους και διαχειριστή της πολυκατοικίας, ενός παράξενου, μοναχικού ηλικιωμένου που κρατά επτασφράγιστο το γραφείο του και τα υπόγεια του κτηρίου. Σίγουρος ότι πρόκειται για την κλασική περίπτωση αργόσχολου "ματάκια", ο Victor καταφέρνει να αποκτήσει πρόσβαση στις "απαγορευμένες" περιοχές της πολυκατοικίας ώστε να τον πιάσει στα πράσα. Αυτό όμως που θα ανακαλύψει, θα του γυρίσει κυριολεκτικά τον κόσμο ανάποδα... Με χαριτωμένες, "εντέχνως άτεχνες" φιγούρες και σκηνικά απίστευτης ομορφιάς, κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου από πλαστελίνη και χαρτόνι και χρωματισμένα στο χέρι, η ανερχόμενη σουηδική ομάδα σχεδιαστών Cockroach Inc. (με επικεφαλής τους Anders Gustaffson και Erik Zaring) μας αφηγείται μια "δύσκολη" όσο και καθηλωτική ιστορία υπαρξιακής αγωνίας και αναζήτησης, αντλώντας έμπνευση από τις αρχές του Ινδουισμού και της νιτσεϊκής φιλοσοφίας, καθώς και από την ποίηση του Mearns, του Larkin, του Blake και του Carroll και φυσικά, το απαράκαμπτο σύμπαν του Lovecraft. Μη σας ξεγελά η συντομία, το χιούμορ και η (σχετική) απλότητα των γρίφων στο πρώτο από τα έξι συνολικά επεισόδια του Dream Machine. Από το δεύτερο και μετά, ετοιμαστείτε για ένα τρικυμιώδες, ολοένα και πιο σουρεαλιστικό ταξίδι σε κόσμους επώδυνα οικείους και μαζί επικίνδυνα πρωτόγνωρους, όπου το όνειρο και το υποσυνείδητο, η φαντασίωση, η αλληγορία και το ποιητικό παράλογο εισχωρούν με απρόβλεπτους τρόπους στην πραγματικότητα (ή έστω ό,τι συμβατικά θεωρούμε πραγματικότητα) και της αλλάζουν τον αδόξαστο. Δίκαια το άκρως ιδιότυπο αυτό παιχνιδάκι απέσπασε βραβεία και διακρίσεις και μάλιστα χαρακτηρίστηκε "αριστούργημα" από τους συνήθως φαρμακόγλωσσους συγκρατημένους κριτικούς του είδους. Οι φανατικοί των adventure - και όχι μόνο - θα αναγνωρίσουν τα παμπόνηρα κλεισίματα του ματιού σε προγενέστερα εμβληματικά παιχνίδια όπως το Sanitarium, ο Gabriel Knight, ο Duke Nukem και αρκετά άλλα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ίδιο άρθρο στα Αγγλικά δημοσιεύτηκε στο προφίλ μου στον επίσημο ιστότοπο του Steam (25.11.18) και ΕΔΩ.

Dark Fall - The Journal (2002)

Εμβληματικό rollercoaster μεταφυσικού & ψυχολογικού τρόμου

Παρά τις τεχνικές του ατέλειες, το πρώτο Dark Fall (Dark Fall - The Journal, 2002), όπως και τα δύο επόμενα (Dark Fall - Lights Out, 2004 & Dark Fall - Lost Souls, 2009), αφηγείται μια συναρπαστική, πολυεπίπεδη ιστορία μεταφυσικού και ψυχολογικού τρόμου με στοιχεία επιστημονικές φαντασίας, εκπληκτικές εξελίξεις και ανατροπές και μια τολμηρή δευτερεύουσα πλοκή, η οποία ξεδιπλώνει στο παρασκήνιο την τραγική πορεία και κατάληξη ενός κρυφού, εξαρχής καταδικασμένου έρωτα. Ο ταλαντούχος και πρωτοπόρος, με τον τρόπο του, δημιουργός βιντεοπαιχνιδιών Jonathan Boakes - στον οποίο χρωστάμε επίσης το εξαιρετικό The Lost Crown - A Ghost-Hunting Adventure (2008) - ήταν μόλις 29 ετών όταν άρχισε να φτιάχνει την επική σειρά Dark Fall, σε δικό του σενάριο, σχεδιασμό και μουσική, εμπνεόμενος από λαϊκούς θρύλους και παραδοσιακά τραγούδια της νότιας Αγγλίας, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.

The Alienist (2018)

Vintage εγκληματολογία και "πλατωνικό τρίγωνο"

"Alienists" ονομάζονταν πριν τα μισά του 20ού αιώνα οι ψυχίατροι και συγκεκριμένα, όσοι συνεργάζονταν με την αστυνομία για τη διάγνωση ψυχικών διαταραχών σε εγκληματίες. Ο όρος, δανεισμένος από τον προγενέστερο γαλλικό "alieniste", προέρχεται από τη λατινική λέξη "alienus" (ξένος), λόγω της τότε επικρατούσας πεποίθησης ότι η ψυχασθένεια αποξενώνει τον πάσχοντα από την ανθρώπινη φύση του. Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα (1994) του Νεοϋορκέζου συγγραφέα και μελετητή της στρατιωτικής ιστορίας Caleb Carr, η φετινή τηλεοπτική σειρά του καλωδιακού καναλιού TNT εξερευνά το εμβρυϊκό στάδιο της επιστήμης του forensic profiling (ανάλυσης χαρακτηριστικών) στα τέλη του 19ου αιώνα, όπου οι διεθνείς κοινωνικοπολιτικές ανακατατάξεις απαιτούσαν όλο και πιο πιεστικά την επανεξέταση των αντιλήψεων για την εγκληματικότητα, τους αυτουργούς, καθώς και την αντιμετώπισή της. Συνδυάζοντας με επιτυχία ιστορικά και φανταστικά στοιχεία, τόσο το βιβλίο όσο και η (αρκετά πιστή) οπτικοποίησή του - σε παραγωγή και σενάριο, μάλιστα (μεταξύ άλλων), του γνωστού από την πρώτη σεζόν του πολυσυζητημένου True Detective, Cary Fukunaga (Sin Nombre, Jane Eyre) - αναπλάθουν με ευσυνειδησία και ζωντάνια την εποχή και τα ήθη της, χωρίς να φοβούνται την αληθοφανή περιγραφή των ακραίων δυσμενών συνθηκών της και περιορίζοντας τον (αναγκαστικό, πλέον, για τα μέσα μαζικής ψυχαγωγίας) πολιτικά ορθό αναθεωρητισμό στο ελάχιστο δυνατόν, ώστε να μη διακυβεύεται η πραγματολογική ακρίβεια. Κύρια πρόσωπα του δράματος, ο ιδιοφυής Γερμανός ψυχαναλυτής Laszlo Kreizler (Daniel Bruhl), του οποίου οι ριζοσπαστικές θεωρίες και μέθοδοι προσελκύουν το θαυμασμό και το φθόνο των συναδέλφων του αλλά και την έχθρα του κατεστημένου, ο ευαίσθητος και γοητευτικός εικονογράφος εφημερίδων - το αντίστοιχο ενός σημερινού φωτορεπόρτερ - John Moore (Luke Evans) και η πρώτη γυναίκα γραμματέας του κεντρικού αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης, πεισματάρα και φιλόδοξη Sara Howard (Dakota Fanning), οι οποίοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εντοπίσουν έναν κατά συρροήν δολοφόνο με πεδίο δράσης έναν "ειδικό" οίκο ανοχής που απασχολεί νεαρούς άντρες και ανήλικα αγόρια. Στο πλευρό τους, οι δαιμόνιοι και προοδευτικοί ιατροδικαστές Marcus (Douglas Smith) & Lucius (Matthew Shear) Isaacson, όπως και ο νέος αστυνομικός διοικητής και μέλλων λαμπρός πολιτικός Theodore Roosevelt (Brian Geraghty), ενώ ο διεφθαρμένος πυρήνας της αστυνομίας και ο υπόκοσμος, που εξακολουθούν να ωφελούνται από την κοινωνική σήψη, εκπροσωπούνται αντίστοιχα από τον άξεστο, μέθυσο υπαστυνόμο Connor (David Wilmot), τον άπληστο και συμπλεγματικό τέως αστυνομικό υποδιευθυντή Thomas Byrnes (Ted Levine) και τους συνεταίρους γκάνγκστερ και μαστροπούς Paul Kelly (Antonio Magro) & Biff Ellison (Falk Hentschel). Όσο και αν αποφεύγεται επιμελώς η εύκολη λύση ενός ερωτικού τριγώνου ανάμεσα στους όμορφους και χαρισματικούς πρωταγωνιστές, οι μεταξύ τους συναισθηματικές εντάσεις αποδίδονται με μαεστρία και πάθος, οδηγώντας σε κορυφώσεις και συγκρούσεις των οποίων τη σκόνη θα έτρωγε και η πιο τολμηρή αισθησιακή σκηνή. Αν η αρχή του πρώτου επεισοδίου φαίνεται κάπως αργή ή αμήχανη, μην αποθαρρυνθείτε - η συνέχεια θα σας αποζημιώσει με το παραπάνω. Προσέξτε επίσης τα cameos έκπληξη βετεράνων ηθοποιών σε βοηθητικούς ρόλους.